ច្បាប់កំលាំងរបស់អំពែរ

សូមកុំច្រលំជាមួយ ច្បាប់អំពែរ

ច្បាប់កំលាំងរបស់អំពែរជាច្បាប់ដែលនិយាយពីកំលាំងអន្តរកម្មរវាងខ្សែចំលង​២ដែលឆ្លងកាត់ដោយចរន្តអគ្គីសនី។ ប្រភពរបស់កំលាំងនោះកើតឡើងដោយ ខ្សែចំលងម្ខាងបង្កើតដែនម៉ាញ៉េទិច (យោងតាមច្បាប់ប្យូ-សាវ៉ា ហើយខ្សែចំលងម្ខាងទៀតរងកំលាំងឡូរិន។

ឧទាហរណ៍ងាយជាងគេ​ដែលគេស្គាល់ គឺករណីខ្សែចំលងត្រង់២ តូចឆ្មារ ដាក់ស្របគ្នាក្នុងសុញ្ញកាស ឆ្លងកាត់ដោយចរន្តអគ្គីសនីថេរ។ កំលាំងដែលមានអំពើលើខ្សែមួយក្នុងមួយខ្នាតប្រវែងគឺ៖

$F_m = \frac {\mu_0}{ 2 \pi} \frac {I_1 I_2 } {r} \$

ដែល

• $r \;$ ជាគំលាតរវាងខ្សែចំលាងទាំង២
• $I_1 \;$ និង $I_2 \;$ ជាអាំងតង់ស៊ីតេចរន្តអគ្គីសនីឆ្លងកាត់ខ្សែចំលង
• $\mu_0 = 4 \pi \times 10^{-7} N/A^2$ ជាពែរមេអាប៊ីលីតេរបស់សុញ្ញកាស។

រូបមន្តទូទៅរបស់ច្បាប់កំលាំងរបស់អំពែរសរសេរ៖

$\vec{F}_{12} = \frac {\mu_0} {4 \pi} I_1 I_2 \oint_{C_1} \oint_{C_2} \frac{d \vec{s}_2\ \mathbf{ \times} \ (d \vec{s}_1 \ \mathbf{ \times } \ \vec{r}_{12} )} {r_{12}^2} \$

ដែល

• $\vec{F}_{12}$ ជាកំលាំងសរុបដែលសៀគ្វីទី1 មានអំពែរលើសៀគ្វីទី2 (ជាទូទៅគិតជា ញូតុន)
• $I_1 \;$ និង $I_2 \;$ ជាអាំងតង់ស៊ីតេចរន្តឆ្លងកាត់សៀគ្វីទី1 និងទី2 រៀងគ្នា (ជាទូទៅគិតជា អំពែរ),
• អាំងតេក្រាលខ្សែកោងឌុបជាផលបូកកំលាំងដែលផ្នែកនីមួយរបស់សៀគ្វីទី1 មានអំពើលើផ្នែកនីមួយៗរបស់សៀគ្វីទី2
• $d \vec{s}_1$ និង $d \vec{s}_2$ ជាវ៉ិចទ័រផ្នែកល្អិតរបស់ខ្សែកោង C₁ និង C₂ រៀងគ្នា ដែលមានទិសដៅដូចគ្នានឹងចរន្ត(ជាទូទៅគិតជា ម៉ែត្រ)
• $\vec{r}_{12}$ ជាវ៉ិចទ័រឯកតារបស់បន្ទាត់ភ្ជាប់ផ្នែកតូចៗនៃខ្សែទាំង២ ពី $ds_1 \;$ ទៅ $ds_2 \;$ហើយ $r_{12} \;$ជាចំងាយរវាងផ្នែកតូចៗទាំងនោះ
• × ជាផលគុណវ៉ិចទ័រ

ដើម្បីកំនត់កំលាំងដែលមានអំពើរវាងខ្សែចំលងទាំង២នៅក្នុងមជ្ឍដ្ឋានរូបធាតុ គេត្រូវជំនួស ពែរមេអាប៊ីលីតេសុញ្ញកាសដោយពែរមេអាប៊ីលីតេរបស់មជ្ឍដ្ឋាននោះ។