អក្សរខ្មែរ
ដោយវិគីភីឌា
អក្សរសាស្រ្តខែ្មរមានប្រវ៌ត្តជាងពីរពាន់ឆ្នាំមកហើយ ចាប់តាំងពីកំនើតប្រទេសខែ្មរដំបូងមកម្លោះ។ ជនជាតិខែ្មរសម៍យបុរាណបានសំរួលអក្សរខ្មែរមរពីអក្សរសំស្ក្រឹត។
មាតិកា |
ព្យញ្ចនៈ [កែប្រែ]
| អឃោសៈ | ឃោសៈ |
| ក | ខ | គ | ឃ | ង |
| ច | ឆ | ជ | ឈ | ញ |
| ដ | ឋ | ឌ | ឍ | ណ |
| ត | ថ | ទ | ធ | ន |
| ប | ផ | ព | ភ | ម |
| យ | រ | ល | វ | ស |
| ហ | ឡ | អ | - | - |
ស្រៈ [កែប្រែ]
| - | ា | ិ | ី | ឹ | ឺ
|- |
ុ | ូ | ួ | ើ | ឿ | ៀ 'អក្សរដិត' |
| េ | ែ | ៃ | ោ | ៅ | ុំ | ||||||
| ំ | ាំ | ះ | ុះ | េះ | ោះ |
ស្រៈពេញតួ [កែប្រែ]
| ឧ | ឱ | ឪ | ឳ |
| ឯ | ឥ | ឲ | ឦ |
| ឭ | ឭ | ឬ | ឫ |
លេខខ្មែរ [កែប្រែ]
| ១ ២ ៣ ៤ ៥ ៦ ៧ ៨ ៩ ១០ |
