ទីក្រុងហាមឃាត់

ទីក្រុងហាមឃាត់ (ចិន: 紫禁城) គឺជាបរិវេណព្រះបរមរាជវាំងដែលស្ថិតនៅចំកណ្តាលបុរីអធិរាជក្នុងទីក្រុងប៉េកាំង ប្រទេសចិន។ វាធ្លាប់ជាដំណាក់របស់អធិរាជចំនួន ២៤ អង្គនៃ រាជវង្សមិង និង ឈីង និងជាមជ្ឈមណ្ឌលអំណាចនយោបាយនៅក្នុងប្រទេសចិនអស់រយៈពេលជាង ៥០០ ឆ្នាំ ចាប់ពីឆ្នាំ ១៤២០ ដល់ឆ្នាំ ១៩២៤។ រាជវាំងនេះបច្ចុប្បន្នត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយសារមន្ទីរព្រះបរមរាជវាំង ហើយជាតំបន់បេតិកភណ្ឌពិភពលោករបស់អង្គការយូណេស្កូតាំងពីឆ្នាំ ១៩៨៧។ ទីក្រុងហាមឃាត់ គឺជារាជវាំងមួយក្នុងចំណោមរាជវាំងដែលល្បីល្បាញបំផុតនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រចិនទាំងអស់ ហើយវាគឺជាបរិវេណរាជវាំងដ៏ធំបំផុតដែលត្រូវបានអភិរក្សដែលនៅតែឈរនៅក្នុងពិភពលោក។

ទិដ្ឋភាពមើលទៅទិសពាយព្យពីលើថ្នាលខឿននៃមហាមន្ទីរមជ្ឈិមសាមគ្គី៖ ព្រះពន្លាខ្ពស់ត្រដែតនិងទ្វារខាងក្រោយទិសខាងលិច,ទីក្រុងប៉េកាំង

ទីក្រុងហាមឃាត់នេះ មានផ្ទៃដីប្រហែល ៧២០,០០០ ម៉ែត្រការ៉េ គឺជាអគារមួយក្នុងចំណោមអគារធំៗបំផុត នៅលើពិភពលោក ដែលមានអគារជាង ៩៨០។ អគារនេះអះអាងថាមានបន្ទប់សរុបចំនួន ៩,៩៩៩ បន្ទប់ ទោះបីជាអ្នកជំនាញបានបង្ហាញក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះថាចំនួននេះមានចំនួន ៨,៨៨៦ បន្ទប់ក៏ដោយ។ នៅចុងសតវត្សរ៍ទី១៨ មានមនុស្សប្រហែល ៩០០០នាក់រស់នៅក្នុងទីក្រុងហាមឃាត់ ដែលមានអ្នកយាម អ្នកបម្រើ មន្ត្រីរាជការ ស្រីស្នំ មន្ត្រីរាជការ និងគ្រួសាររាជវង្ស។ឈ្មោះ "ទីក្រុងហាមឃាត់" កើតចេញពីការពិតដែលវាត្រូវបានហាមឃាត់យ៉ាងតឹងរ៉ឹងចំពោះសាធារណជនទូទៅ ដោយបម្រើជាដំណាក់ផ្តាច់មុខរបស់អធិរាជ ក្រុមគ្រួសាររាជវង្ស និងមន្ត្រីរាជការមួយចំនួន។ ទំហំដ៏ធំសម្បើមរបស់វា និងជញ្ជាំងដែលមានកំពែងរឹងមាំបានបញ្ជាក់ពីភាពអាថ៌កំបាំង និងផ្តាច់មុខរបស់វា។ ចាប់តាំងពីឆ្នាំ ១៩២៥ មក ទីក្រុងហាមឃាត់បានស្ថិតនៅក្រោមការទទួលខុសត្រូវរបស់សារមន្ទីរព្រះបរមរាជវាំង ដែលការប្រមូលផ្ដុំស្នាដៃសិល្បៈ និងវត្ថុបុរាណយ៉ាងទូលំទូលាយរបស់វាត្រូវបានសាងសង់ឡើងដោយផ្អែកលើការប្រមូលផ្ដុំអធិរាជនៃរាជវង្សមិង និងឈីង។

ចាប់តាំងពីឆ្នាំ ២០១២ មក ទីក្រុងហាមឃាត់មានភ្ញៀវទេសចរជាមធ្យម ១៤ លាននាក់ជារៀងរាល់ឆ្នាំ និងទទួលបានភ្ញៀវទេសចរជាង ១៩ លាននាក់នៅឆ្នាំ ២០១៩។ រាជវាំងនេះបង្ហាញពីភាពប្រណីតនៃលំនៅដ្ឋានរបស់អធិរាជចិន និងស្ថាបត្យកម្មវាំងប្រពៃណីចិន ហើយបានជះឥទ្ធិពលដល់ការអភិវឌ្ឍវប្បធម៌ និងស្ថាបត្យកម្មនៅអាស៊ីបូព៌ា និងកន្លែងផ្សេងទៀត។