នេនចូវ

នេនចូវ ជា តំបន់ វប្បធម៌ អូរកែវ ស្ថិតនៅភូមិ Tram Duong ឃុំ My Phuoc ស្រុក Hon Dat ខេត្ត Kien Giang ប្រទេសវៀតណាម ។ [១] [២] ទីតាំងនេះត្រូវបានអ្នកបុរាណវិទូជនជាតិបារាំង លោក Louis Malleret ចាត់ទុកជាអតីតកំពង់ផែ អូរកែវ ដែលមានឈ្មោះថា តាកែវ។ [៣]
ទីតាំង
[កែប្រែ]វត្ថុបុរាណរបស់ប្រាសាទ មានទីតាំងនៅចំនុចប្រសព្វរវាង លួង លន់ (ឡឹង យ៉ាំងដា) រត់នៅទិសឦសាន - និរតី និងប្រឡាយអុងឆៃ (គិញថាថុង) រត់ក្នុងទិសពាយ័ព្យ - ទិសអាគ្នេយ៍ ដែលជាព្រំប្រទល់នៃស្រុកចំនួនបីគឺ ស្រុក តាន់ហៀប ស្រុក ហុនដាត និងទីក្រុង រ៉ាចយ៉ា ។ តំបន់នេះមានចម្ងាយ ១២ គីឡូម៉ែត្រ ភាគនិរតីនៃតំបន់ អូរកែវ និង ១២ គីឡូម៉ែត្រភាគខាងជើងនៃកណ្តាលទីក្រុង រ៉ាចយ៉ា ។ [៤] [៥]
ប្រវត្តិសាស្ត្រ
[កែប្រែ]នៅ ឆ្នាំ ១៩៤៤ លោក Louis Malleret និងសហការីរបស់គាត់បានធ្វើការសិក្សាអំពីសណ្ឋានដីនៃតំបន់ អូកែវ និងតំបន់ទំនាបជិតខាង។ លោកបានកត់សម្គាល់ឃើញថា ប្រឡាយបុរាណ ឡុង លន់-លឹង ជៀងដា ហូរនៅទិសឦសាន-និរតី ឆ្ពោះទៅ ឈូងសមុទ្ររ៉ាចយ៉ា ហើយបន្ទាប់មកបាត់ទៅទីតាំងបច្ចុប្បន្ននៃហើយបន្ទាប់មកបាត់ទៅទីតាំងបច្ចុប្បន្ននៃ នេនចូវ។ បន្ទាប់មក លោកបានចុះអង្កេតទីតាំងនេះ ហើយបានរកឃើញដាននៃលំនៅឋាន និងស្ថាបត្យកម្មជាច្រើនទៀត ដែលលោកបានសន្និដ្ឋានថា តាកែវ-នេនចូវ គឺជា «មាត់សមុទ្រ» នៃទីក្រុងកំពង់ផែអូរកែវ។ [៦] [៧]
នៅ ឆ្នាំ ១៩៨១ អ្នកបុរាណវិទូវៀតណាមបានធ្វើការស្ទង់មតិមួយទៀតនៅកន្លែងនេះ ហើយ ការវិភាគ C14 នៃបង្គោលឈើបានបង្ហាញថា បង្គោលនេះមានអាយុកាលតាំងពីឆ្នាំ ៤៥០ នៃគ.ស.។ បន្ទាប់មក ការជីកកកាយចំនួនពីរត្រូវបានអនុវត្តនៅ ឆ្នាំ ១៩៨២ និង ១៩៨៣ ដោយបន្តរកឃើញទីតាំង ផ្ទះ ឈើប្រណិតមួយកន្លែងស្ថិតនៅចំកណ្តាលក្រុងលុងលន់ និងកន្លែងស្ថាបត្យកម្មនៅលើភ្នំនេនចូវ ដែលជាស្ថាបត្យកម្មថ្មដែលគេស្គាល់ថាធំជាងគេក្នុងវប្បធម៌អូរកែវនៅពេលនោះ។ ជាពិសេស ក្នុងអំឡុងពេលនៃការជីកកកាយទាំងនេះ ផ្នូរចំនួន ១៩ ត្រូវបានរកឃើញនៅភាគខាងត្បូងនៃទីតាំងស្ថាបត្យកម្ម នេនចូវ ដោយកប់ដាច់ដោយឡែកពីគ្នានៅលើពំនូកនីមួយៗ ឬកប់រួមគ្នាក្នុងពំនូកដី និងថ្ម។ ផ្នូរទាំងនេះគឺជាផ្នូរ បូជាសព ទាំងអស់ ដែលកប់ក្នុងរណ្តៅរាងចតុកោណ ការ៉េ ឬរាងចីវលោ។
នៅ ថ្ងៃទី ១៥ ខែធ្នូ ឆ្នាំ ២០០៤ យោងតាមសេចក្តីសម្រេចលេខ 103/2004/QD-BVHTT នៃក្រសួងវប្បធម៌ និងព័ត៌មាន (បច្ចុប្បន្នជា ក្រសួងវប្បធម៌ កីឡា និងទេសចរណ៍ ) ទីតាំងបុរាណវត្ថុនៃនេនចូវត្រូវបានចាត់ថ្នាក់ជាបូជនីយដ្ឋានជាតិ។ [៨]
មើលច្រើនទៀត
[កែប្រែ]ចំណាំ
[កែប្រែ]តំណភ្ជាប់ខាងក្រៅ
[កែប្រែ]- ↑ Nguyễn Toàn (2020-04-19). "Quần thể di tích văn hóa Óc Eo ở Ba Thê, Nền Chùa và Gò Tháp". Báo điện tử Cần Thơ. Archived from the original on 2021-08-23. Retrieved 2022-07-24.
- ↑ Lưu Thủy (2017-03-31). "Khai quật khảo cổ tại 2 Khu di tích". Báo điện tử Chính phủ. Archived from the original on 2022-08-01. Retrieved 2022-07-24.
- ↑ . https://www.google.com/books/edition/Kh%E1%BA%A3o_c%E1%BB%95_h%E1%BB%8Dc/s4VuAAAAMAAJ.
- ↑ . 2005. https://www.google.com/books/edition/V%C6%B0%C6%A1ng_qu%C3%B3%CC%82c_Ph%C3%B9_Nam/VL9uAAAAMAAJ។ បានយកមក 2022-08-01.
- ↑ . 2002. https://www.google.com/books/edition/V%C4%83n_h%C3%B3a_%C4%90%E1%BB%93ng_B%E1%BA%B1ng_Nam_B%E1%BB%99/Ls1uAAAAMAAJ។ បានយកមក 2022-08-01.
- ↑ . 2011. https://www.google.com/books/edition/Di_t%C3%ADch_danh_th%E1%BA%AFng_v%C3%A0_%C4%91%E1%BB%8Ba_danh_Ki/7lWqaI4Vp8wC។ បានយកមក 2022-08-01.
- ↑ . 1995. https://www.google.com/books/edition/V%C4%83n_h%C3%B3a_%C3%93c_Eo/vFFuAAAAMAAJ។ បានយកមក 2022-07-25.
- ↑ "Quyết định số 103/2004/QĐ-BVHTT về việc xếp hạng di tích quốc gia do Bộ trưởng Bộ Văn hóa - Thông tin ban hành". Archived from the original on 2022-07-26. Retrieved 2022-07-26.