លីវ សៅពី
លីវ សៅពី | |
|---|---|
刘少奇 | |
| ប្រធាននៃសាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតចិន | |
| ក្នុងការិយាល័យ ២៧ មេសា ១៩៥៩ – ១ តុលា ១៩៤៩ | |
| ប្រធានរដ្ឋាភិបាល | ជូ អេនឡាយ |
| អនុប្រធាន | តុង ពីវូ សុង ឈីងលីង |
| មេដឹកនាំ | ម៉ៅ សេទុង (ប្រធានបក្សកុម្មុយនិស្តចិន) |
| មុន | ម៉ៅ សេទុង |
| បន្ទាប់ | តុង ពីវូ សុង ឈីងលីង (ស្តីទីទាំងសងខាង) |
| ទី១ ប្រធានគណៈកម្មាធិការអចិន្ត្រៃយ៍ នៃសភាប្រជាជនទូទាំងប្រទេស | |
| ក្នុងការិយាល័យ ២៧ កញ្ញា ១៩៥៤ – ២៧ មេសា ១៩៥៩ | |
| មុន | តំណែងដែលបានបង្កើតឡើង |
| បន្ទាប់ | ជូ តឺ |
| អនុប្រធានបក្សកុម្មុយនិស្តចិន | |
| ក្នុងការិយាល័យ ២៨ កញ្ញា ១៩៥៦ – ១ សីហា ១៩៦៦ | |
| Chairman | Mao Zedong |
| ព័ត៌មានលម្អិតផ្ទាល់ខ្លួន | |
| កើត | 24 វិច្ឆិកា 1898 នីងស៊ាង, ហ៊ូណាន, រាជវង្សឈីង |
| ស្លាប់ | 12 វិច្ឆិកា 1969 (អាយុ 70 ឆ្នាំ) ខាយហ្វឹង, ហឺណាន, ចិន |
| គណបក្សនយោបាយ | បក្សកុម្មុយនិស្តចិន (១៩២១–១៩៦៨) |
| ពន្ធភាព |
|
| កូន | ៩នាក់ (រួមទាំង លីវ យានប៊ីន និង លីវ យាន) |
| ហត្ថលេខា |  |
លីវ សៅពី ( កើតថ្ងៃទី ២៤ វិច្ឆិកា ១៨៩៨- ១២ វិច្ឆិកា ១៩៦៩) គឺជាអ្នកបដិវត្តន៍ និងជាអ្នកនយោបាយចិន។ លោកធ្លាប់ជាប្រធានគណៈកម្មាធិការអចិន្ត្រៃយ៍នៃសមាជប្រជាជនចិន ពីឆ្នាំ ១៩៥៤ ដល់ឆ្នាំ ១៩៥៩ អនុប្រធានលំដាប់ទីមួយនៃបក្សកុម្មុយនិស្តចិន (CCP) ពីឆ្នាំ ១៩៥៦ ដល់ឆ្នាំ ១៩៦៦ និងជាប្រធានសាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតចិន (ប្រធានាធិបតីចិន) ពីឆ្នាំ ១៩៥៩ ដល់ឆ្នាំ ១៩៦៨។ លោកត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាអ្នកស្នងតំណែងដែលអាចធ្វើទៅបានរបស់លោកលោកត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាអ្នកស្នងតំណែងដែលអាចធ្វើទបានរបស់ ម៉ៅ សេទុង ប៉ុន្តែត្រូវបានបណ្តេញចេញក្នុងអំឡុងពេល បដិវត្តន៍វប្បធម៌ ។
នៅដើមឆ្នាំដំបូងៗ លោកបានចូលរួមក្នុងចលនាកម្មករ រួមទាំងចលនាសាមសិបឧសភា ផងដែរ។ បន្ទាប់ពីសង្គ្រាមស៊ីវិលចិនបានចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ ១៩២៧ គាត់ត្រូវបានចាត់តាំងដោយ បក្សកុម្មុយនិស្តចិន ឱ្យធ្វើការនៅទីក្រុងសៀងហៃ និងភាគឦសានចិន ហើយបានធ្វើដំណើរទៅកាន់ ជាំងស៊ី សូវៀត ក្នុងឆ្នាំ ១៩៣២។ លោកបានចូលរួមក្នុងយុទ្ធនាការចលនាចល័តទ័ពវែង ហើយត្រូវបានតែងតាំងជាលេខាបក្សនៅភាគខាងជើងចិនក្នុងឆ្នាំ ១៩៣៦ ដើម្បីដឹកនាំកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងតស៊ូប្រឆាំងជប៉ុននៅក្នុងតំបន់នោះ។ ក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមចិន-ជប៉ុនលើកទីពីរ លោកបានដឹកនាំការិយាល័យវាលទំនាបកណ្តាលរបស់បក្សកុម្មុយនិស្តចិន។ បន្ទាប់ពីឧប្បត្តិហេតុកងទ័ពទីបួនថ្មីក្នុងឆ្នាំ១៩៤១ លោក បានក្លាយជាស្នងការនយោបាយនៃកងទ័ពទីបួនថ្មី។ បន្ទាប់ពីលោកបានវិលត្រឡប់ទៅយ៉ានអាន វិញនៅឆ្នាំ១៩៤៣ លោកបានក្លាយជាលេខាធិការនៃលេខាធិការដ្ឋានបក្សកុម្មុយនិស្តចិន និងជាអនុប្រធានគណៈកម្មការយោធាកណ្តាល។
បន្ទាប់ពីការប្រកាសសាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតចិននៅឆ្នាំ ១៩៤៩ លោកបានក្លាយជាអនុប្រធានរដ្ឋាភិបាលប្រជាជនកណ្តាល។ បន្ទាប់ពីការបង្កើតឡើងនៃសមាជប្រជាជនជាតិនៅឆ្នាំ ១៩៥៤ លោកត្រូវបានជ្រើសរើសជាប្រធានគណៈកម្មាធិការអចិន្ត្រៃយ៍របស់ខ្លួន។ លោកត្រូវបានតែងតាំងជាសាធារណៈថាជាអ្នកស្នងតំណែងរបស់លោក ម៉ៅ ក្នុងឆ្នាំ ១៩៦១។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ លោកត្រូវបានលោក ម៉ៅ រិះគន់ ហើយបន្ទាប់មកត្រូវបានបណ្តេញចេញភ្លាមៗបន្ទាប់ពីការចាប់ផ្តើមនៃបដិវត្តន៍វប្បធម៌ក្នុងឆ្នាំ ១៩៦៦ ហើយនៅទីបំផុតត្រូវបានឃុំខ្លួនក្នុងផ្ទះក្នុងឆ្នាំ ១៩៦៧។ លោកត្រូវបានបង្ខំឱ្យចេញពីជីវិតសាធារណៈ ហើយត្រូវបានគេដាក់រហស្សនាមថាជា "មេបញ្ជាការនៃទីស្នាក់ការកណ្តាលពួកវណ្ណៈមូលធននិយមរបស់ប្រទេសចិន" "អ្នកដើរតាមគន្លងមូលធននិយម" ដ៏ល្បីល្បាញបំផុតរបស់ប្រទេសចិន និងជាជនក្បត់បដិវត្តន៍។ លោកបានស្លាប់នៅក្នុងពន្ធនាគារនៅឆ្នាំ ១៩៦៩ ដោយសារតែផលវិបាកនៃជំងឺទឹកនោមផ្អែម។ លោកត្រូវបានគេថ្កោលទោសយ៉ាងទូលំទូលាយក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំបន្ទាប់ពីការស្លាប់របស់លោក រហូតដល់លោកត្រូវបានរដ្ឋាភិបាលរបស់លោក តេង សៀវពីង ស្តារនីតិសម្បទាឡើងវិញបន្ទាប់ពីលោកទទួលមរណភាពនៅឆ្នាំ ១៩៨០ ដែលជាផ្នែកមួយនៃសម័យកាល បូលួន ហ្វានហ្សេង។ រដ្ឋាភិបាលរបស់លោក តេង បានផ្តល់ឱ្យលោកនូវពិធីរំលឹកវិញ្ញាណក្ខន្ធជាតិមួយ។