សុង ឈីងលីង

រ៉ូហ្សាម៉ង់ សុង ឈីងលីង OPC KGC
宋庆龄
លោកស្រីនៅប៉េកាំង, ឆ្នាំ១៩៥៦
ប្រធានកិត្តិយសចិន
ក្នុងការិយាល័យ ១៦ ឧសភា ១៩៨១ – ២៩ ឧសភា ១៩៨១
តែងតាំងដោយ	គណៈកម្មាធិការអចិន្ត្រៃយ៍នៃ សមាជប្រជាជនទូទាំងប្រទេសលើកទី ៥ នៅថ្ងៃទី ១៦ ខែឧសភា ឆ្នាំ ១៩៨១
ប្រធានរដ្ឋាភិបាល	ចាវ ជឺយ៉ាង
អនុប្រធានាធិបតីចិន
ក្នុងការិយាល័យ ២៧ មេសា ១៩៥៩ – ១៧ មករា ១៩៧៥ បម្រើជាមួយ ដុង ប៊ីវូ
ប្រធានាធិបតី	លីវ សាវពី ទំនេរ (ក្រោយឆ្នាំ ១៩៦៨)
មុន	ជូ តឺ
បន្ទាប់	អ៊ូឡានហ្វូ (១៩៨៣)
ប្រធានាធិបតីស្តីទី ប្រធាននៃចិន
ក្នុងការិយាល័យ ៣១ តុលា ១៩៦៨ – ២៤ កុម្ភៈ ១៩៧២
ប្រធានរដ្ឋាភិបាល	ជូ អេនឡាយ
មុន	លីវ សាវឈី (ប្រធាន)
បន្ទាប់	ដុង ប៊ីវូ (ជាប្រធានស្ដីទី)
ព័ត៌មានលម្អិតផ្ទាល់ខ្លួន
កើត	(1893-01-27)27 មករា 1893 ស៊ាងហៃ, ចិន
ស្លាប់	29 ឧសភា 1981(1981-05-29) (អាយុ 88 ឆ្នាំ) ប៉េកាំង, ចិន
កន្លែងបញ្ចុះសព	ចេតិយនៃ សុង ឈីងលីង
គណបក្ស​នយោបាយ	គួមីនតាង (១៩១៩–១៩៤៧) គណៈកម្មាធិការបដិវត្តន៍នៃគួមីនតាងចិន (១៩៤៨–១៩៨១) បក្សកុម្មុយនិស្តចិន (១៩៨១)
ទំនាក់ទំនងនយោបាយ ផ្សេងទៀត	Communist International (ឆ្នាំ១៩៣០–១៩៤៣)
ពន្ធភាព	ស៊ុន យ៉ាតសេន (m. ១៩១៥ – ១៩២៥) «Did not recognize date. Try slightly modifying the date in the first parameter.–Did not recognize date. Try slightly modifying the date in the first parameter.»"Marriage: ស៊ុន យ៉ាតសេន to សុង ឈីងលីង" Location:ទំព័រគំរូ:Placename/do-adrPropទំព័រគំរូ:Placename/do-adrPropទំព័រគំរូ:Placename/do-adrPropទំព័រគំរូ:Placename/do-adrProp (linkback://km.wikipedia.org/wiki/%E1%9E%9F%E1%9E%BB%E1%9E%84_%E1%9E%88%E1%9E%B8%E1%9E%84%E1%9E%9B%E1%9E%B8%E1%9E%84)
ឪពុកម្តាយ(s)	ឆាលី សុង នី គុយចិន
ការអប់រំ	McTyeire School for Girls Wesleyan College (BA)
ហត្ថលេខា
n.b. ^ ចន្លោះឆ្នាំ១៩៧៦ និង១៩៧៨ លោកស្រីបានធ្វើជាអធិបតីក្នុងកិច្ចប្រជុំគណៈកម្មាធិការអចិន្ត្រៃយ៍នៃសភាប្រជាជនជាតិ និងបានអនុវត្តអំណាចរបស់ខ្លួនក្នុងនាមជាប្រមុខរដ្ឋ ក្នុងឋានៈជាអនុប្រធានទី១ នៃគណៈកម្មាធិការអចិន្ត្រៃយ៍នៃសភាតំណាងប្រជាជនទូទាំងប្រទេស (NPCSC)។

សុង ឈីងលីង (២៧ មករា ១៨៩៣ – ២៩ ឧសភា ១៩៨១; ឈ្មោះដើម រ៉ូហ្សាម៉ង) គឺជាអ្នកនយោបាយចិនម្នាក់។នាងជាភរិយារបស់លោកស៊ុន យ៉ាតសេន ដែលត្រូវបានស្គាល់ដោយ លោកស្រី ស៊ុន យ៉ាតសេន និងជា "មាតាប្រទេសចិនសម័យទំនើប" ។ ក្នុងនាម​ជា​សមាជិក​នៃ​គ្រួសារសុង លោកស្រី និង​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​លោកស្រី បាន​ដើរតួនាទី​យ៉ាង​សំខាន់​ក្នុង​ការ​កសាង​សាធារណរដ្ឋ​ចិន។ ក្នុងនាមជាមេដឹកនាំលេចធ្លោម្នាក់នៃឆ្វេងនិយមនៃគណបក្សគួមីនតាង (KMT) លោកស្រីបានបង្កើតគណៈកម្មាធិការបដិវត្តន៍នៃគណបក្សគួមីនតាង។ លោកស្រីបានចូលរួមក្នុងរដ្ឋាភិបាលកុម្មុយនិស្តនៅឆ្នាំ ១៩៤៩ ហើយគឺជាប្រមុខរដ្ឋស្ត្រីតែម្នាក់គត់ដែលមិនមែនជាកុម្មុយនិស្ត នៃសាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតចិន។ លោកស្រីត្រូវបានតែងតាំងជាប្រធានកិត្តិយសនៃសាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតចិន ហើយត្រូវបានទទួលស្គាល់ជាសមាជិកបក្សកុម្មុយនិស្តចិន (CCP) ពីរបីសប្តាហ៍មុនពេលលោកស្រីទទួលមរណភាពនៅឆ្នាំ ១៩៨១។

កើតនៅក្រុងស៊ាងហៃ និងបានសិក្សានៅសហរដ្ឋអាមេរិក លោកស្រីបានរៀបការជាមួយលោក ស៊ុន យ៉ាតសេន ដែលជាស្ថាបនិកនៃសាធារណរដ្ឋចិន និងគណបក្សជាតិនិយមចិន ជាភរិយាទីបីរបស់គាត់ក្នុងឆ្នាំ ១៩១៥ ហើយបានក្លាយជាអ្នកតស៊ូមតិដ៏រឹងមាំម្នាក់សម្រាប់សម្ព័ន្ធភាព KMT-CCP របស់លោក ស៊ុន ដោយប្រឆាំងនឹងការបែកបាក់របស់លោក ឈៀង កៃសេក ជាមួយគណបក្សកុម្មុយនិស្តចិន ក្នុងឆ្នាំ ១៩២៧។ ក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមចិន-ជប៉ុនលើកទីពីរ លោកស្រីបានចូលរួមជាមួយបងប្អូនស្រីៗរបស់នាងនៅក្នុងក្រុងចុងគីងលោកស្រីបានចូលរួមជាមួយបងប្អូនស្រីៗរបស់នាងនៅក្នុង រដ្ឋធានីសម័យសង្គ្រាមរបស់ប្រទេសចិន ដើម្បីបង្ហាញពីឯកភាពជាតិ និងការគាំទ្រចំពោះសម្ព័ន្ធភាព KMT-CCP។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមផ្ទៃក្នុងចិនជាបន្តបន្ទាប់ នាងបានបន្តគាំទ្រដល់បក្សកុម្មុយនិស្តចិន ដែលនាំឱ្យមានការបែកបាក់ទំនាក់ទំនងជាមួយក្រុមគ្រួសាររបស់នាង។ បន្ទាប់ពីការប្រកាសសាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតចិន (PRC) ក្នុងឆ្នាំ ១៩៤៩ លោកស្រីបានកាន់តំណែងលេចធ្លោជាច្រើននៅក្នុងរដ្ឋាភិបាលកុម្មុយនិស្ត រួមទាំងអនុប្រធានរដ្ឋ (១៩៤៩-១៩៥៤ ; ១៩៥៩-១៩៧៥) និងអនុប្រធាននៃគណៈកម្មាធិការអចិន្ត្រៃយ៍នៃសភាតំណាងប្រជាជនទូទាំងប្រទេស (១៩៥៤–១៩៥៩; ១៩៧៥–១៩៨១)។ លោកស្រីបានធ្វើដំណើរទៅក្រៅប្រទេសក្នុងអំឡុងដើមទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៩៥០ ដោយតំណាងឱ្យប្រទេសចិននៅក្នុងព្រឹត្តិការណ៍អន្តរជាតិមួយចំនួន។

បន្ទាប់ពីការបោសសម្អាតប្រធានាធិបតី លីវ សាវឈី ក្នុងឆ្នាំ ១៩៦៨ លោកស្រី និងលោក ដុង ប៊ីវូ ក្នុងនាមជាអនុប្រធានាធិបតី បានក្លាយជាប្រមុខរដ្ឋស្ដីទីចិនជាក់ស្ដែងរហូតដល់ឆ្នាំ១៩៧២ នៅពេលដែលលោក ដុង ត្រូវបានតែងតាំងជាប្រធានាធិបតីស្តីទី។ កំឡុងពេលបដិវត្តន៍វប្បធម៌ លោកស្រី ត្រូវបានការពារពីការបោសសម្អាត ក្នុងនាមជាឈ្មោះកំពូលនៅក្នុងបញ្ជីកម្មាភិបាលដែលត្រូវការពារ ដែលបង្កើតឡើងដោយ ជូ អេនឡាយ។ ទោះបីជាយ៉ាងនេះក្តី ផ្ទះរបស់នាងនៅទីក្រុងប៉េកាំងត្រូវបានឈ្លានពានដោយកងឆ្មាំក្រហម ហើយផ្នូរឪពុកម្តាយរបស់នាងនៅទីក្រុងស៊ាងហៃត្រូវបានបំផ្លាញ។ លោកស្រី បានរួចផុតពីភាពចលាចលនយោបាយនៃបដិវត្តន៍វប្បធម៌ ប៉ុន្តែបានបង្ហាញខ្លួនតិចជាងមុនបន្ទាប់ពីឆ្នាំ ១៩៧៦។ ក្នុងនាមជាប្រធានស្តីទីនៃគណៈកម្មាធិការអចិន្ត្រៃយ៍នៃសភាតំណាងប្រជាជនទូទាំងប្រទេសចាប់ពីឆ្នាំ ១៩៧៦ ដល់ ១៩៧៨ លោកស្រីគឺជាប្រមុខរដ្ឋស្តីទីម្តងទៀត ដោយសារតំណែងប្រធានាធិបតីត្រូវបានលុបចោល។ អំឡុងពេលមានជំងឺចុងក្រោយរបស់លោកស្រីនៅក្នុងខែឧសភា ឆ្នាំ១៩៨១ លោកស្រីត្រូវបានផ្តល់ងារពិសេសថា «ប្រធានកិត្តិយសនៃសាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតចិន»។