អ្នកប្រើប្រាស់:Vibotx/ម្ហូបបារាំង

ពីវិគីភីឌា
Jump to navigation Jump to search

ទំពរនេះនៅកំពុងកែរប្រែ

ម្ហូបបារាំង[កែប្រែ]


​'ម្ហូប​បារាំង​​' ​របៀប​ធ្វើ​ម្ហូប​អាហារ​គឺ​មាន​ដើម​កំ​នើត​ពី​ប្រទេស​បារាំង​​ ​ហើយ​ត្រូវ​បាន​កែរ​ប្រែ​ពី​​សតវត្ស​មួយ​ទៅ​សតវត្ស​ទៅ​តាម​សង្គម​​​ ​និង​ ​នយោបាយ​។​ ​នៅ​សតវត្ស​កណ្តាល​គេ​បាន​បង្កើត​ ​ហ្គូល​លេ​អ៊ូម ​(Guillaume) ដែល​ស្គាល់​ថា​ជា​តាល​លេ​វេន​ (Taillevent)​។​​​ ​នៅ​សម័យ​ទំនើប​​ចាប់​ផ្ដើម​ពី​សត​វត្ស​ទី​៧​មក​ ​មនុស្ស​ចាប់​ផ្ដើម​និយម​ តិណ​ជាតិ​និង​ ​ដាក់​គ្រឿង​តិច​ជាង​មុន​​​ ព្រម​ទាំង​ដាក់​ក្រែម​ច្រើន​។ វា​ចាប់​ផ្ដើម​ពី​ការ​ធ្វើរ​បស់​ចុង​ភៅ​របស់​ណា​ប៉ូ​លេ​អុ​ង ​ដែល​ធ្វើ​ឡើង​សំរាប់​ព្រះ​ចៅ​អ​ធិរាជ្យ​និង​ ​អ្នក​អំនាច​ផ្សេងៗ​។

Terrine de saumon au basilic.JPG

វិជ្ជា​ធ្វើ​ម្ហូប​របស់​បារាំង​ត្រូវ​បាន​ប្រមូល​ជា​ក្រម​តែ​មួយ​នៅ​សតវត្ស​ទី​២០​​ ​ដោយ​លោក​ ចច​ជីស​ អូ​ហ្គីស​ ​អេស​ខូ​ហ្វេ​ ​ដើម្បី​អោយ​ក្លាយ​ ជា​ម្ហូប​ដ៏​ឧត្តម​នៅ​ សម័យ​កាល​ថ្មី​។ ហើយ​វា​ក៏​ជា​ការ​ងារ​ចំបង​របស់​លោក​ខូ​ហ្វេ​ផង​ដែរ​។​ ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​ព្យាយាម​លើ​ក​ដំ​កើន​វា​ផង​ដែរ​ដើ​ម្បី​អោយ​គេ​ស្គាល់​​ ​ម៉្យាង​ទៀ​ត​វា​ក៏​ធ្វើ​អោយ​ទាក់​ទាញ​ ​ភ្ថៀវ​ទេសចរណ៏​ ​អោយ​ធ្វើ​ដំនើ​រ​ទៅ​ទ​ស្សនា​ ​នៅ​ទី​ជន​បទ​ផង​ដែរ​។ វិជ្ជា​ធ្វើ​ម្ហូប​របស់​ហ្គេ​ស​ខន​ (Gascon) ​បាន​ជះ​ឥទ្ធិពល​លើ​ក្បួន​ធ្វើ​ម្ហូប​នៅ​​ខាង​ត្បូង​ឈាង​ខាង​លិច​នៃ​ប្រទេស​បារាំង​ផង​ដែរ​។​​ឯ​គ្រៀង​គឺ​ប្រែ​ប្រួល​ទៅ​តាម​តំបន់​។​​ដំបូង​វា​គ្រាន់​តែ​ជា​ម្ហូប​ដែល​គេ​និយម​បរិភោគ​នៅ​តំបន់​មួយ​ប៉ុន្នេះ​ ​តែ​ក្រោយ​មក​វា​ត្រូវ​បាន​ពេញ​និយម​ពាស់​ពេញ​ប្រទេស​និង​ ​ឈាន​ទៅ​ ​ដល់​អន្តរ​ជាតិ​ទៀត​ផង​។​ ​មាន​ម្ហូប​ជា​ច្រើន​ដែល​ពី​មុន​គ្រាន់​តែ​ពេញ​និយម​នៅ​តំ​បន់​មួយ​​ សាយ​ភាយ​ក្លាយ​ជា​ពេញ​និយម​ពេញ​ប្រទេស​។​ ​ប្រូម៉ា​និង ស្រា​គឺ​ជា​អាហា​រ​ដ៏​ចំ​បង​នៅ​ ​ហើយ​វា​ដើរ​តួ​ជា​ច្រើន​មុខ​ងារ​នៅ​​តាម​តំបន់​ ​និង​ទូទាំង​​ប្រទេស​ដែល​បាន​ផ្លាស់​ប្ដូ​ទៅ​ជា​ច្រើន​សន្ថាន​ម៉្យាង​ទៀត​គេ​ហៅ​សាម​ញ្ញ​ថា​d'origine​ ​d'origine​ ​​contrôlée​ ​(AOC) ​( អនុ​វិសា​មញ្ញា​)​នៃ​ច្បាប់។



ម្ហូបជាតិ[កែប្រែ]

ទំព័រគំរូ|បញ្ជីម្ហូបបារាំង

មាន​ម្ហូប​ជា​ច្រើន​​ ​ដែល​ចាត់​ទុក​ថា​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​មុខ​ម្ហូប​របស់​ជាតិ​នៅ​ថ្ងៃ​នេះ​។​ ​ភាគ​ច្រើន​មក​អាហារ​ឧត្តម​នៅ​ក្នុង​មុខ​ម្ហូប​របស់​ព្រះ​រា​ជា​ ​ប៉ុ​ន្តែ​ក៏​មាន​ខ្លះ​មក​ពី​អា​ហារ​តាម​តំបន់​ដែល​បាន​ក្លាយ​​ជា​ពេញ​​និយម​ពេញ​ប្រទេស​ផង​ដែរ​។

ប្រវត្តិរបស់មុខម្ហូប[កែប្រែ]


ម្ហូប​បារាំ​ង​ត្រូវ​បាន​វិវត្ត​​ជា​ច្រើន​លើក​ច្រើន​សា​រ​ពី​សតវត្ស​មួយទៅ​​សតវត្ស​មួយ​ទៀត​។​​ ​ចាប់​ផ្ដើម​ពី​សម័យ​មជ្ឈិម​សម័យ​​ (សតវត្ស​ទី​៥​ដ​ល់​សតវត្ស​ទី​១៤​)​ ​មុខ​ម្ហូប​ដែល​មាន​ភាព​ពិសេស​និង​មាន​ភាព​ឆ្នៃ​ប្រឌិត​ខ្ពស់​ត្រូវ​បាន​ផុស​​រូបរាង​ឡើង​។ ចលនា​ខុស​ៗ​គ្នា​នៃ​សង្គម​ ច​លនា​នយោបាយ​​ ​និង ទេព​កុស​ល​របស់​ចុង​ភៅ​​ រួម​បញ្ចួល​គ្នា​បង្កើត​បាន​ជា​ចលនា​នេះ​។ ពី​ឆ្នាំ​មួយ​ទៅ​ឆ្នាំ​មួយ​​របៀប​នៃ​ការ​ធ្វើ​ម្ហូប​បារាំង​ត្រូវ​បាន​គេ​អោយ​ឈ្មោះ​ផ្សេងៗ​ពី​គ្នា​ និង​ត្រូវ​បាន​កែ​ខៃ​ដោយ​មេ​ចុង​ភៅ​ផ្សេង​ៗ​ពី​គ្នា​។​ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​គេរស់​នៅ​មាន​ជីវិត​ពួក​ចុង​ភៅ​ទាំង​អស់​នោះ​ត្រូវ​បាន​គេ​ផ្តល់​កិត្តយ​ស​ខ្ព​ង​ខ្ពស់​ដោយ​គេ​បាន​ជួយ​ធ្វើ​វិភាគ​ទាន​ជូន​វប្បធម៌​ ​និង ប្រទេស​ជាតិ​។ ជា​ដំបូង​ម្ហូប​ជាតិ​ត្រូវ​បាន​គេ​ធ្វើ​អោយ​អភិវឌ្ឍ​នៅ​ទី​ក្រុង​ប៉ារីស ​ហើយ​ធ្វើ​ឡើង​សំរាប់​តែ​រាជ្យ​វ​ង្ស​សានុ​វង្ស​របស់​បារាំ​ង​ប៉ុន្នោះ​ ​តែ​ជា​យ​ថា​ហេតុ​វា​ត្រូវ​បាន​បែក​សាយ​ពេញ​ផ្ទៃ​ប្រទេស​ ​ហើយ​និង​ ត្រូវ​​នាំ​ចេញ​ទៅ​ប​រទេស​ទៀត​ផង​។

សម័យ​កណ្ដាល​[កែប្រែ]


rightចន ឌូក​នៃផ្លែប៊ែរី (Berry) កំពុង​រីករាយ​និង​បរិភោគ​ម្ហូប​ឆ្ងាញ់​។​ ​ឌូក​កំពុង​អង្គុយ​ជា​មួយ​ ​កាដីនន័ល ​នៅ​តុ​ខ្ពស់​មួយ​, ​នៅ​ក្រោម​ ​baldaquin​​មួយ​ដ៏​ប្រណិត​, ​ទល់​មុខ​ជើង​ចង្ក្រាន​កំដៅ​ផ្ទះ​, ​ដែល​​មាន​អ្នក​បំរើ​ពីរ​បី​នាក់​នៅ​ចាំ​បំ​រើ​ រាប់​ទាំង​ ខាវ័រ។ នៅ​លើ​តុ​ខាង​ឆ្វេង​ដៃ​ឌូក​មាន​ដប​ដាក់​អំបិល​ធ្វើ​ពី​មាស​មួយ​​ , នៅ​សណ្ធាន​របស់​សំពៅ​មាន​លំអរ​ដោយ​ Très ​Riches Heures du Duc de Berry, ca 1410.

ម្ហូប​បារាំ​ង​នៅ​សម័យ​កណ្ដាល​។ កា​រ​ជប់​លាង​គឺ​ជា​រឿង​ធម្មតា​មួយ​របស់​អ្នក​វណ្ណះ​អភិជន​។ ម្ហូប​ជា​ច្រើន​មុខ​និង​ ត្រូវ​បាន​រៀ​ប​ចំ​ ​ប៉ុន្តែ​បែប​ជា​របៀប​ដែល​គេ​ហៅ​ថា​សេ​វា​ឥណ្ន​ទាន ​(service en confusion)​។ ​ម្ហូប​ភាគ​ច្រើន​ត្រូវ​បាន​ហូប​ដោយ​ដៃ​ ​ឯ​សាច់​ត្រូវ​បាន​គេ​ចិ​ត្ត​ជា​ចំ​រៀក​ធំៗ​ និង​ទឹក​ជ្រ​លួក​គឺ​ខាប់​ ធ្ងន់​និង​មាន​រស់​ជាតិ​ស្ពៃ​ខៀវ​ក៏​ត្រូវ​បាន​គេ​ប្រើ​ដែរ​។ ​នំ​ផាយ​ក៏​ជា​ម្ហូប​ដ៏​ពេញ​និ​យម​នៅ​ក្នុង​ពិធី​ជប់​លាង ​ចំនែក​ផ្នែក​រឹង​របស់​វា​គេ​ក៏​បាន​យក​ មក​ធ្វើ​ប្រ​អប់​ រឺ ​ចាន​ សំរា​ប់​ដាក់​ម្ហូប ​រឺ ​សំរាប់​ដាក់​អ្វី​ផ្សេង​។ ហើយ​នៅ​ចុង​សម័យ​មជ្ឈិម​សម័យ​ ​គេ​ក៏​បាន​អភិវឌ្ឍ​វា​អោយ​កាន់​តែ​ល្អ​។ ពី​មុន​ពេល​គេ​​ បរិភោក​អាហារ​គេ​គឺ​នៅ​លើ​តុ​​ ​បូ​រាណ​ (issue de table) ​តែ​ក្រោយ​មក​កែ​ក៏​ហូប​នៅ​តុ​បង្អែម​សម័យ​ថ្មី​ ​ដែល​ជា​បែប​ផែន​ ​dragées ​(នៅ​មជ្ឈិម​សម័យដែល​បាន​ន័យ​ថា​ដូច​ស្ករ​ ឬ​ ទឹក​ឃ្មុំ​)។

គ្រឿង​ផ្សំ​​ត្រូវ​បាន​កែ​ប្រែ​តាម​ ​ពេល​វេលា​ រដូវ​កាល​​​​ និង​ប្រតិត​ទិន​របស់​ព្រះ​វិហារ​ ហើ​យ​របស់​របរ​ជា​ច្រើន​ត្រូវ​បាន​គេ​ប្រឡាក់​ទុក​ជា​មួយ​អំបិល​ ​គ្រឿង​​ទឹក​ឃ្មុំ​ ​និង​គ្រឿង​ផ្សេងៗ​ទឿត​។​ ​នៅ​រដូវ​ផ្កា​រីក​ ​រដូ​វ​ក្ដៅ​គេ​មា​ន​ស្បៀង​អា​ហារ​ច្រើន​សម្បូណ៌​បែប​ តែ​ពេលរ​ដូវ​ធ្លាក់​ទ​ទឹក​កក​មក​ដល់​ស្បៀង​របស់​គេ​ក៏​ចាប់​ផ្ដើម​ស្ដួច​ស្ដើង​។​ ​សាច់​គោ​ក៏​ត្រូវ​បាន​គេ​ប្រលាក់​អំបិល​ទុក​ដែ​រ​ ឯ​សាច់​ជ្រូក​ក៏​ត្រូវ​បាន​ប្រលាក់​អំបិល​និង​ ឆ្អើរ​។ ​​សាច់​ជ្រូក​បី​ជាន់​និង​ ​សាច់​ក្រ​កក់​ត្រូវ​បាន​គេ​ឆ្អើរ​ក្នុង​ចង្រ្គាន​ ឯ​អណ្តាត​ និង​ ​ភ្លៅ​របស់​វា​ក៏​ត្រូវ​បាន​យក​ទៅ​ប្រឡា​ក់​អំ​បិល​ដែរ​ហើយ​សំងួត​អោយ​ស្ថួត​។ ​ចំនែក​ត្រសក់​ក៏​ត្រូវ​បាន​គេ​យក​ទៅ​ប្រ​ឡាក់​ទុក​ ឯ​បន្លែ​បៃ​តង​ត្រូ​វបាន​គេ​ផ្អាប់​ទុក​យ៉ា​ងណែន​ក្នុ​ង​ក្រឡរ​ជា​មួយ​អំ​បិល​។ ​ផ្លែ​ឈើ ​គ្រាប់ ​ឬស​និង​បន្លែ​ត្រូវ​បាន​គេ​ដាក់​​ចូល​ក្នុង​ឆ្នាំង​តែ​មួយ​ហើយ​ដាំ​អោយ​ពុះ​ ដើម្បី​ទុក​អោយ​បាន​យូ​។​ ​ត្រីបា​ឡែន​ ដូ​ហ្វីន​ ​និង​ ម៉ា​ហ្វ័ង​ ក៏​ត្រូវ​បាន​គេ​ចាត់​ទុក​ជា​ត្រី​ដូច​គ្នា​ ដូច​ច្នោះ​វា​ក៏​ត្រូវ​បាន​គេ​យក​មក​បរិភោគ​ដូច​គ្នា​។ ​ស្រះ​ទឹក​ដែល​គេ​មាន​ចិញ្ជឹម​ត្រី​ទឹក​សាប​ខ្លះ​ៗ​ដូច​ជា​ ត្រីផៃ អន្ទង់ ត្រីខ្ជឹង ឬត្រី​ផ្សេងៗ​។ ចំនែ​ក​ឯ​បសុប​សក្សី​(​មាន់​ ទា​-ល-​)​ត្រូវ​គេ​ទុ​ក​នៅ​ទី​ធ្លា​ពិ​សេស​មួយ​។​ ​មេ​ព្រាប​និង​កូន​ព្រាប​ក៏​ត្រូវ​បាន​គេ​ចិញ្ចឹម​ជា​ពិសេស​សំរាប់​ទុក​ធ្វើ​​ជា​ម្ហូប​សំរាប់ អ្នក​អធិប​តី​ឬ អ្នក​អភិ​ជន​។

ការ​បរ​បាញ់​កម្រ​ និង មាន​ណាស់​ព្រោះ​វា​មាន​តំលៃ​ថ្លៃ​ ​ការ​បរ​បាញ់​គេ​បរ​បាញ់​ ​សត្វ​ឈ្លូស​ ​រមាំង​ ​ជ្រូក​ព្រៃ​ ​​សត្វ​បក្សី​ ​ទ​ន្សាយ​ និង ទន្សាយ​ស្លឹក​។ ​នៅ​​ក្បែ​ចង្រាន​បាយ​មាន​សួន​ច្បា​ដែល​ផ្តល់​ផល​ដូច​ជាតិ​ណ​ជាតិ​ និង រុក្ខ​ជាតិ​ជា​ច្រើន​ដែល​គេ​ត្រូវ​ការ​សំរាប់​ធ្វើ​ជា​គឿង​ផ្សំ​ធ្វើ​ម្ហូប​។​ នៅ​ពេល​​នោះ​​គ្រឿង​ទេស​​គឺ​មាន​តំលៃ​ថ្លៃ​ណាស់​គេ​ចាត់​ទុក​វា​ជា​រតន​សម្បត្តិ​វា​មាន​ដូច​ ជា​ម្រេច​ ដើម​ឧប​ឈើ​យ ផ្កា​ក្លាំ​ពូ ចន្ទន៏​ក្លឹមស្នា​ ផ្លែ​ច័ន្ទ​។ ​គ្រឿង​ទេស​ខ្លះ​ដែល​​គេ​ប្រើ​​ក្នុង​ម្ហូបបារាំង​ នៅ​សម័យ​​មុន​ត្រូវ​បាន​​គេ​ឈប់​​ប្រើ​សព្វ​​ថ្ងៃ​ដូច​ជា​ ​ម្រេច​វែង​ (​ដើម​ជា​ ​វល្លា​ដូច​ម្រេច​ខ្មៅ​ហើយ​ ស្រដៀង​គ្នា​ និង ម្រេច​ខ្មៅ​) ​គ្រាប់​ធញ​ជាតិ​នៃ​ឋាន​សួគ៏និង​ហ្គា​លែន​ហ្គែល​។​ រស់​ជាតិ​ជូ​អែម​ៗ​ត្រូ​វ​បាន​គេ​ពេញ​និ​យម​ប្រើ​ក្នុង​ម្ហូប​ ​ជា​​មួយ​ និង ទឹក​ខ្មេះ​ លាយ​បញ្ចួល​គ្នា​ជា​មួយ​ស្ករ​ រឺ​ទឹក​ឃ្មុំ​។ នៅ​ទី​បំផុត​​អាហារ​មួយ​​ដែល​​មាន​​ទំរុង​​សាមញ្ញ​​ក៏​​ត្រូវ​បាន​​ធ្វើ​​ឡើង​​ដោយ​ មាន​​គ្រឿង​​ផ្សំ​​ជា​​ច្រើន​ របស់​​អស់​​ទាំង​​នោះ​​គេ​​ជឿ​​ថា​​អាច​​មាន​​ប្រយោជន៏​​ដ​ល់​លូត​​លាស់​​របស់​​មនុស្ស​។

អាហារ​បារាំង​មាន​សំ​រស់​ដ៏​សែន​ស្អាត​ ដោ​យ​មាន​ពណ៌​ជា​ច្រើន​ឧទា​ហរណ៏​ ​ទឹក​ផ្លែ​ឈើ​ដែល​មក​ពី​ប្រទេស​អេស​ស្ពាញ​ និង ស្លឹក​បៃតង​ខ្ចី​នៃ​គុយ​ឆាយដើម​ធំ​ ​ហើយ​ពណ៌​លឿង​ទុំ​បាន​ពី​ល្មាត​ និង ផ្នែក​លឿង​នៃ​ស៊ុត ឯ​ពណ៌​ក្រហម​គឺ​ផ្កា​ឈូក​រតន៏ បន្ទាប់​មក​ពណ៌​ស្វាយ​គឺ​ក្រូសូ​ផា​រ៉ា​ ទិន​តូ​រៀ​ ឬ​ ហេ​លីត​ត្រូភ្យូម អេ​រ៉ូ​ភូម​ (​ជា​ពពួក​គ្រឿង​ទេស​ដែល​មា​នៅអ៊ីរ៉ុប​) ​ហើយ​ស្លឹក​ពណ៌​មាស​ និង​ពណ៌​ប្រាក់​ ត្រូវ​បាន​គេ​ដាក់​នៅ​ផ្ទៃ​ក្រៅ​របស់​អាហារ​។ អាហារ​ទាំង​នោះ​ត្រូវ​បាន​គេ​ធ្វើ​ឡើង​យ៉ាង​ស្អិត​ល្អន់​ និង​ផ្ចិត​ផ្ចង់​ ដែល​ខ្លះ​គេ​ធ្វើ​ឡើង​ពី​ម្សៅ​នំ​មាន​រៀង​ដូច​ជា​ប្រាសាទ​ ឯ​សាច់​មាន​ជើង​ទំរ​យ៉ាង​ប្រណិត​ និ​ង ទ្រាប់​ដោយ​ស្លឹក​ឈើ​មាស​។ ​រី​ឯ​ក្ងោក​ក៏​ត្រូវ​បាន​គេ​អាំង​រូច​យក​រោ​មក​បិទ​ឡើង​វិញ​ដោយ​គ្មាន​ខូច​ទ្រង់​ទ្រាយ​ ហើយ​ជើង​និង​ជំពុះ​គឺ​ស្រោប​មាស​។ ស្បែក​និង​រោម​ត្រូវ​បាន​គេ​ទុក​ដើម្បី​ដាក់​ម្ហូប​អាហារ​ចូល។

ចុង​ភៅ​ដែល​ល្បី​ជាង​គេ​នៅ​មជ្ឈិម​សម័យ​ គឺ​លោក ហ្គូ​លូម​មី ថែល (Guillaume Tirel) ដែល​គេ​ស្គាល់​និង និយម​ហៅ​ថា​ ថេល​លី​វិន (Taillevent)​។ ថេល​លី​វិន​ធ្វើ​ការ​នៅ​ក្នុង​ចំនោម​ចុង​ភៅ​រាជ​វាំង​ ជា​ច្រើន នា​សម័យ​សតវត្ស​ទី​១៤​។ តួ​នាទី​ដំបូង​របស់​គាត់​គឺ​ជា​ក្មេង​ចាំ​​ចង្ក្រាន​​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​១៣​២៦​។ ​ពី​មុនគាត់​គឺ​ជា​មេ​ចុង​ភៅ​របស់​ស្តេច ហ្វី​លីព​ទី​៦​ (​Philip​ VI​) បន្ទាប់​មក​ក្លាយ​ជា​មេ​ចុង​ភៅ​របស់​ ដួ​ភីន​(Dauphin)​ ដែល​ត្រូវ​ជា​​បុត្រ​របស់​ស្តេច​ ចន​ទី​២ (​John II​)​។ ដួ​ភីន​ក្លាយ​ជា​ស្តេច​ ឆា​លី​ទី​៥​(​Charles V​) របស់​បារាំង​នៅ​ឆ្នាំ​១៣៦៤ ​ដែល​មាន​ថេល​លី​វិន​ជា​ចុង​ភៅ​រ​បស់​គាត់​។ គាត់​ធ្វើ​ការ​ជា​ចុង​ភៅ​នោះ​អស់​រយះ​ពេល​៦៦​ឆ្នាំ​ហើយ​ពេល​គាត់​ស្លាប់​គេ​បញ្ចុះ​គាត់​ជា​មួយ​ប្រពន្ធ​ទាំង​ពីរ​រ​បស់គាត់​ ដែល​ពិធី​បុណ្យ​សព្វ​ប្ររព្ធ​ឡើង​យ៉ាង​ធំ​​គ្រឹក​គ្រេញ​។ ម្ឈូស​ថ្ម​របស់​គាត់​មាន​រំ​លេច​ដោ​យ​អាវ​ក្រោះ ​ហើយ​​ដៃ​ម្ខាង​កាន់​ខែល​ ម្ខាង​កាន់​វែក​ឆា​៣​។

របបសម័យបុរាណ[កែប្រែ]


នៅអំឡុងសម័យកាលបុរាណ ទីក្រុងប៉ារីសគឺជាមជ្ឈមណ្ឌុលកណ្តាលនៃសកម្មភាពសេដ្ឋកិច្ច និងវប្បធម៌ ហើយពោពេញដោយអ្នកមានទេពកុសលខាងវិជ្ជាធ្វើម្ហូបជាច្រើន។ ផ្សា​នៅ​ទី​ក្រុង​ប៉ារីស​ដូចជា Les Halles, la Mégisserie ហើយនៅតាម Rue Mouffetard, ជាដើម និង​ នៅតាមកន្លែងតូចៗផ្សេងៗ ព្រម​ទាំង​ទី​ក្រុង​ផ្សេង​ផង​នោះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​កន្លែង​សំខាន់​ក្នុង​ការ​ផ្គត់​ផ្គង​ម្ហូប​អាហារ​ផ្សេង​ៗ​ ហើយជាទីនោះ​ហើយ​ដែល​បានធ្វើអោយគេស្គាល់នូវអត្តសញ្ញាណនៃផលិតផលរបស់បារាំង​ ព្រមទាំងបានទទួលស្គាល់ដោយប្រព័ន្ធអាជីវះសង្គម ដែលត្រូវបានកែសំរួលនៅមជ្ឈិមសម័យ។ នៅ​ទីក្រុងប៉ារីសក្រុមព្រឹក្សាអាជីវះសង្គម ត្រូវបានជ្រើសរើសដោយរដ្ឋាភិបាលបារាំង​ និងពីរាជវាំង។ ក្រុបព្រឹក្សាអាជីវះសង្គមជាអ្នកវាយដំលៃ កំនត់​ ឬ អនុញ្ញាត​អោយ​ឧស្សាហកម្ម​អាហារ​មួយ​ណា​អាច​​ដំនើរការទៅបាន។

នៅសម័យនោះមាន អាជីវះសង្គមថ្នាក់មូលដ្ឋានពីរគឺ ទីមួយក្រុមដែលមើលថែរគ្រឿងវត្ថុធាតុដើម មានដូចជា អ្នកកាប់ជ្រូក(រឺធ្វើទា ធ្វើមាន់-ល-) អ្នកធ្វើត្រី អ្នកខាងគ្រាប់ធញ្ញជាតិ​ និងអ្នកថែរដំណាំ​​ឯក្រុមទីពីរគឺជា អ្នករៀបចំម្ហូបអាហារ មានដូចជាអ្នកដុតនំប័ង អ្នកធ្វើនំម្សៅ​​ អ្នកធ្វើទឹកជន្លួក និង អ្នកផ្តល់ម្ហូប​ ជាដើម។ ហើយជួនកាលពួកគេក៏ត្រូវធ្វើការជាមួយគ្នាដើម្បី


. There were also guilds that offered both raw materials and prepared food, such as the charcutiers and rôtisseurs (purveyors of roasted meat dishes). They would supply cooked meat pies and dishes as well as raw meat and poultry. This caused issues with butchers and poulterers, who sold the same raw materials.[1]:72-73 The guilds served as a training ground for those within the industry. The degrees of assistant-cook, full-fledged cook and master chef were conferred. Those who reached the level of master chef were of considerable rank in their individual industry, and enjoyed a high level of income as well as economic and job security. At times, those in the royal kitchens did fall under the guild hierarchy, but it was necessary to find them a parallel appointment based on their skills after leaving the service of the royal kitchens. This was not uncommon as the Paris cooks' guild regulations allowed for this movement.[1]:73


[[Image:​Les ​Très​ Riches ​Heures​ du ​duc ​de ​Berry​ Janvier​.jpg|thumb|200px|right|​ចន ឌូក​នៃផ្លែប៊ែរី (Berry)