គងម៉ង់

ពីវិគីភីឌា
Jump to navigation Jump to search

គង​ម៉ង់គងម៉ង់​ គឺ​ជា​គង​តែ​មួយ​ម្នាក់​ឯង គ្មាន​គង​​មួយ​ទៀត​ជា​គម្រប់​ពីរ​ទេ ។

ប្រវត្តិ[កែប្រែ]

តាម​បន្ទូល​របស់​សម្តេច​ព្រះ​សង្ឃរាជជួន ណាត ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៦៥​ថា «គង់​ម៉ង់​នេះ​ខ្មែរ​មាន​ប្រើ​ប្រាស់​តាំង​ពី​យូរយារ​មុន​សម័យ​អង្គរ​ អ្នក​គោះ​គង​ត្រូវ​ជា​មនុស្ស​ក្រមាច់​ក្រមើម» ។ ​តាម​ប្រសាសន៍​របស់​​លោក Alain Danié-lou ថា «នៅ​សៀម​គង​ចិន​ហៅ​ឈ្មោះ​ថា គង​ម៉ង់» ។

គង​បែប​នេះ​មាន​នៅ​ក្នុង​កម្ពុជា​មាន​ឈ្មោះ​ថា គង​ម៉ង់​ដែរ ។ បើ​តាម​ប្រសាសន៍​របស់​លោក​ខាង​លើ​នេះ​គង​ម៉ង់​ដែល​សៀម​ប្រើ​ និង​ខ្មែរ​ប្រើ​គឺ​ជា​គង​ម៉ង់​ដែល​មាន​កំណើត​នៅ​ប្រទេស​ចិន។ ប្រសិន​បើ​យ៉ាង​នេះ​មែន​​គង​បែប​នេះ​អាច​ចូល​មក​ស្រុក​ខ្មែរ​តាំង​ពី​មុន​សតវត្ស​​សាង​អង្គរ ពី​ព្រោះ​នៅ​លើ​ជញ្ជាំង​ប្រាសាទ​អង្គរ​មាន​ឆ្លាក់​រូប​អ្នក​គោះ​គង​ម៉ង់​ជា​មួយ​នឹង​ក្រុម​ស្គរ​ឆៃយ៉ាំ​ប្រគំ​ក្នុង​ពិធី​ស៊ី​ផឹក​មួយ ។

នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​ “3p.26” សរសេរ​ថា «បន្ទាប់​ពី​ទំនៀម​ទម្លាប់​ប្រពៃណី​ចិន គឺ​ប្រជាជន​ជា​អ្នក​បង្កើត​គង​ឡើង​រវាង​សតវត្ស​ទី​៥ ឬ​ទី​៦ គង​ទាំង​នោះ​មាន​មុខងារ​ដ៏​សំខាន់​មួយ​នៅ​ក្នុង​តន្ត្រី​កម្ពុជា តាំង​ពី​បាន​បង្កើត​រវាង​សតវត្ស​ទី​៦​មក» ។

បច្ចុប្បន្ន[កែប្រែ]

គង​ម៉ង់​សព្វ​ថ្ងៃ​គឺ​ជា​ផ្លែ​សំនៀង​គង​វង់​តូច ឬ​គង​វង់ធំ​សុទ្ធ​សាធ​ត្រង់​ផ្លែ​សំនៀង​ទី​៥ ឬ​ទី​៦ គេ​អាច​ដោះ​យក​ផ្លែ​ណា​មួយ​មក​ប្រើ​ក៏​បាន ។ គេ​ប្រើ​អន្លូង​ឈើ​រឹង​សម្រាប់​គោះ​គង​ម៉ង់​ម្តងៗ ។

គង​ម៉ង់​​មាន​មុខងារ​សំខាន់​ក្នុង​ក្រុម​ស្គរ​ឆៃ​យ៉ាំ គឺត្រូវ​ចាប់​ផ្តើម​ចេញ​ចង្វាក់​មុន​គេ (គោះ​មុន​គេ) បី ឬ​បួន​ចង្វាក់​សិន ទើប​ឧបករណ៍​គោះ​ដំ​​ដទៃ​ចេញ​តាម​ក្រោយ ។ គង​ម៉ង់​នេះ​ជួន​កាល​គេ​ប្រើ​ចង្វាក់​ចំ ជួន​កាល​គេ​ប្រើ​ចង្វាក់​ឆ្លាស់​នឹង​ចង្វាក់​ក្រាប់ ឬ​ឆាប ។ អ្នក​គោះ​គង​ម៉ង់ គឺ​ជា​អ្នក​រាំ​ក្រមាច់​ក្រមើម ចាក់​ក្បាច់​លោត​ហក់​កញ្ឆេង​ខ្លួន​ប្រាណ និង​ស្រែក​បែប​ផ្អែលៗ តាម​លក្ខណៈ​រួម​នៃ​ក្បាច់​ឆៃយ៉ាំ​របៀប​ត្លុក​កំប្លែង បង្កើត​ជា​បរិ​យា​កាស​​រីក​រាយ៕

ឯកសារយោង[កែប្រែ]