វាំងវៀង

ពីវិគីភីឌា
Jump to navigation Jump to search
តំបន់ទេសចរណ៍ធម្មជាតិវ៉ាំងវៀង
ទេសភាពវ៉ាងវៀងនៅពេលព្រឹក

វ៉ាំងវៀង ឬ វាំងវៀង (ភាសាឡាវៈ ວັງວຽງ; ភាសាអង់គ្លេសៈ Vang Vieng) គឺជាតំបន់ទេសចរណ៍ធម្មជាតិដ៏ទាក់ទាញមួយដែលមានទេសភាពស្រស់ត្រកាល ពោរពេញទៅដោយភ្នំទាបខ្ពស់រូបរាងប្លែកៗ វាលស្រែជាថ្នាក់ៗពណ៌ខៀវស្រងាត់ មានស្ទឹងសង (Song River) ហូរកាត់តាមជ្រលងភ្នំដ៌ថ្លាគួរឱ្យចង់មុជលេង។ វាមានទីតាំងនៅស្រុកវ៉ាំងវៀង ខេត្តវៀងច័ន្ទ ប្រទេសឡាវ មានចំងាយពីទីក្រុងវៀងច័ន្ទ 154 គីឡូម៉ែត្រ និងចំងាយ 210 គីឡូម៉ែត្រពីហ្លួងព្រះបាង។

ប្រវត្តិ[កែប្រែ]

វ៉ាំងវៀង ជាតំបន់ទេសចរណ៍ធម្មជាតិកំពុងពេញនិយមរបស់ប្រទេសឡាវ ជាផ្នែកមួយនៃខេត្តវៀងច័ន្ទ មានទីតាំងនៅភាគកណ្តាលនៃប្រទេស។ កាលពីមុនស្រុកវ៉ាំងវៀងគ្រាន់តែជាផ្លូវឆ្លងកាត់របស់អ្នកទេសចរណ៍ដែលមានបំណងធ្វើដំណើរទៅទស្សនាទីក្រុងបិតិក​ភណ្ឌ​ពិភព​លោកហ្លួងព្រះបាង ប៉ុន្តែបច្ចុប្បន្ន ស្រុកដែលហ៊ំព័ទ្ធទៅដោយជួរភ្នំមួយនេះ កំពុងផ្លាស់ប្តូរខ្លួនពីទីកន្លែងដែលគ្រាន់តែជាផ្លូវឆ្លងកាត់មកជាទីកន្លែងទេសចរណ៍ដ៏ទាក់ទាញដែលអ្នកទេសចរណ៍គ្រប់រូបប្រាថ្នាចង់ទៅកម្សាន្ត។ មូលហេតុដែលវ៉ាំងវៀងត្រូវបានគេស្គាល់នៅក្នុងក្រុមអ្នកទេសចរណ៍ដោយសារតែ ទីតាំងភូមិសាស្រ្ត និងលក្ខណៈសណ្ឋានដីស្រដៀងនឹងតំបន់ទេសចរណ៍គុយលិន ប្រទេសចិន មិនថាមើលទៅទិសខាងណាក៏ឃើញតែជួរភ្នំខ្ពស់ទាបពណ៌ខៀវស្រងាត់ដែលគ្របសណ្តប់ទៅដោយផ្សែងអព្វពណ៌សៗ បក់រសាត់ទៅតាមជ្រលងភ្នំ ហើយមានខ្សែទឹកហូរនៃស្ទឹងសងដែលជួយផ្តល់ភាពងាយស្រួលដល់អ្នកស្រុកវ៉ាំងវៀងក្នុងការស្រោចស្រពដំណាំ និងប្រើប្រាស់នៅក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃតាំងតែពីអតីតកាលមកម្ល៉េះ។

ទេសចរណ៍[កែប្រែ]

ទេសភាពនៅវ៉ាំងវៀង

Vang Vieng has become a backpacker-oriented town, with the main street featuring guest houses, bars, restaurants, internet cafes, tour agencies, and Western tourists[១] Attractions of the town include inner tubing and kayaking on the Nam Song River, which, until the third quarter of 2012, was lined with bars selling Beer Lao and Lao-Lao, and equipped with rope swings, zip lines, swimming and diving into blue lagoon, and large decks for socializing.[២]

Vang Vieng locals have organised themselves into a cooperative business association to sell tubing as an activity, in a system in which 1,555 participating households are divided into 10 village units, with each village unit taking its turn on a ten-day rotation to rent inner-tubes to the tourists.[៣]

Thanongsi Sorangkoun, owner of an organic farm in Vang Vieng, says that tubing inadvertently began in 1999 when he bought a few rubber tubes for his farm volunteers to relax on along the river.[៤]

During the wet season, the river can be a series of rapids.[៥]

Other activities include trekking and rock climbing in the limestone mountains.[១] There are also numerous caves, such as Tham Phu Kham half an hour north of Vang Vieng by tuk-tuk or the Tham Non and Tham Jang caves closer to Vang Vieng.[៦]

A market five kilometres north of town sells Lao textiles, household items, and foodstuffs. The town is on the main north-south highway, Route 13 from Luang Prabang to the capital, Vientiane. It is about eight hours by bus to Luang Prabang and four hours to Vientiane (152 km).[២]

Just a short walk from town are many ethnic Lao, Kmou, and Hmong villages, while Vang Vieng Organic Farm is around 4 km north of the town in the village of Phoudindaeng. There are opportunities for community involvement such as teaching, while it's also possible to stay in a house made of mud bricks at the organic farm.[៧][៨] Another new organisation since December 2012 providing community activities is FruitFriends.

Wat Done Hor is the oldest of the five temples in Vang Vieng, built in 1903.[៩]

ឯកសារយោង[កែប្រែ]

តំណភ្ជាប់ផ្សេងៗ[កែប្រែ]

  1. ១,០ ១,១ "Vang Vieng Travel Guide". Lao Travel Guide. 2008. Archived from the original on 2 December 2013.
  2. ២,០ ២,១ "Vang Vieng tubing". goseasia. 2011.
  3. "Vang Veng Staying Longer Spending More". STDP Laos. Aug 2009.
  4. "Down the tube". Sydney Morning Herald. 30 Jun 2011.
  5. "Vang Vieng". VangVieng.org. 2011. Archived from the original on 1 July 2014.
  6. "Vang Vieng ... as it used to be". Lao.co.uk. 2007.
  7. "Volunteer Laos-Vang Vieng". Travel to Teach. 2008.
  8. "Vang Vieng's little big man". Green Traveller Guide. 5 Jan 2009. Archived from the original on 2 April 2013.
  9. "History of Vang Vieng". MUONGLAO.COM. Retrieved 12 Oct 2011.