បុណ្ណាទាសី

ពីវិគីភីឌា
Jump to navigation Jump to search

នាងបុណ្ណាទាសី គឺ​ជា​ស្រីបម្រើ​របស់​លោក​សេដ្ឋីអនាថបិណ្ឌិក។ មាន​ពេល​មួយ​នោះ ព្រះ​សម្មា​សម្ពុទ្ធ ទ្រង់​យាង​ចេញ​ពី​ក្រុង​សាវត្ថី កាលនោះ មិ​ន​មាន​អ្នក​ណា​ហ៊ាន​អារាធនា​ព្រះអង្គ អោយ​គង់​នៅ​នា​ក្រុង​សាវត្ថី​បន្ត​ទៀត​ឡើយ បាន​ត្រឹម​តែ​ស្រងូត​ស្រងាត់​ក្នុង​ចិត្ត ដោយ​នឹក​អាល័យ​ព្រះ​អង្គ។ នាង​បុណ្ណទាសី​ក៏​បាន​ធានា​ខ្លួន​ទៅ​និមន្ត​ព្រះ​អង្គអោយ​គង់​នៅ​បន្ត ដោយ​សន្យា​ថា​ខ្លួន​នឹង​ដល់​នូវ​ព្រះ​រតនត្រ័យជា​ទី​ពឹង​ទី​រលឹក ហើយ​រក្សា​សីល​រហូត​ត​ទៅ។ ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ ដោយ​ទ្រង់​គោរព​ក្នុងធម៌​ មាន​ធម៌​ជា​ទី​គោរព ព្រះ​អង្គ​ក៏​យាង​ត្រឡប់​មក​ជេតពន​មហាវិហារ​វិញ។ មហាជន​ភ្ញាក់​ផ្អើល និង​ត្រេកអរ​យ៉ាង​ខ្លាំង បាន​បូជា​ចំពោះ​នាង​ទាសី​ដោយ​កហាបណៈ​ដ៏​ច្រើន។ លោក​អនាថ​បិណ្ឌិកសេដ្ឋី ក៏​អោយ​នាង​ជា​អ្នក​ជា​វិញ (លែង​ជា​ទាសី​ទៀត) ហើយ​លើក​នាង​បុណ្ណាទាសី អោយ​ឋិត​នៅ​ក្នុង​ឋានៈ​ជា​ធីតា។ នាង​បុណ្ណា​បាន​ឱកាស ក៏​សូម​បួស​ក្នុង​ព្រះពុទ្ធ​សាសនា។ កាល​បួស​ហើយ នាង​ក៏​ផ្តើម​ចម្រើន​វិបស្សនា។ ព្រះ​សម្ពុទ្ធ​ទ្រង់​ប្រទាន​ឱវាទ​ដោយ​គាថា " ម្នាល​នាង​បុណ្ណា នាង​ចូរ​បំពេញ​នូវ​ព្រះ​សទ្ធម្ម​អោយ​ពេញ ដូច​ព្រះ​ចន្ទ​ក្នុង​ថ្ងៃ ១៥​កើត នាង​នឹង​ធ្វើ​ទី​បំផុត​នៃ​ទុក្ខ​ដោយ​បញ្ញា​ដែល​បរិបូណ៌ អោយ​សម្រេច​បាន"។ ពេល​ចប់​​គាថា ព្រះនាង​បុណ្ណាថេរី ក៏​បាន​សម្រេច​នូវ​ព្រះ​ហរហត្ត ជា​ព្រះសាវិកា​ដ៏​មាន​ឈ្មោះ​ល្បី។