ភិក្ខុនីសំយុត្ត

ពីវិគីភីឌា
Jump to navigation Jump to search

ភិក្ខុនីសំយុត្តំ[កែប្រែ]

អាឡវិកាសូត្រ[កែប្រែ]

១៦២.

សោមាសូត្រ[កែប្រែ]

១៦៣.

កិសាគោតមីសូត្រ[កែប្រែ]

១៦៤.

វិជយាសូត្រ[កែប្រែ]

១៦៥.

ឧប្បលវណ្ណាសូត្រ[កែប្រែ]

[១៣] សាវត្ថី​និទាន ។ គ្រា​នោះ ឧប្បលវណ្ណា​ភិក្ខុនី​ ស្លៀក​​ស្បង់ ក្នុង​បុព្វណ្ហសម័យ ។បេ។ ឋិត​នៅ​ក្រោម​ម្លប់​ដើម​សាលព្រឹក្ស​ដែល​មាន​ផ្កា​រីក​ស្គុសស្គាយ មួយ​ដើម ។

[១៤] គ្រា​នោះ មារ​មាន​ចិត្ត​បាប មាន​ប្រាថ្នា​ដើម្បី​ញ៉ាំង​ភ័យ​​សេចក្តី​តក់​ស្លុត​និង​សេចក្តី​ព្រឺ​រោម ឲ្យកើត​ឡើង​ដល់​ឧប្បលវណ្ណា​ភិក្ខុនី​​ មាន​ប្រាថ្នា​ឲ្យ​នាង​ឃ្លាត​ចាក​សមាធិ ហើយ​ចូល​ទៅ​រក​ឧប្បលវណ្ណា​ភិក្ខុនី​​ លុះ​ចូល​ទៅ​ដល់​ហើយ បាន​ពោល​គាថា​នឹង​ឧប្បលវណ្ណា​ភិក្ខុនី​​ថា ៖

"​ម្នាល​ភិក្ខុនី នាង​អាស្រ័យ​នៅ​ដើម​សាលព្រឹក្ស មាន​ចុង​ប្រកប​ដោយ​ផ្កា​រីក​ស្គុសស្គាយ ឋិត​នៅ​តែ​ម្នាក់​ឯង ក្រោម​ម្លប់​ដើម​សាលព្រឹក្ស ធាតុ​គឺ​ភេទ(១)​ជា​គម្រប់​ពីរ​របស់​នាង​មិន​មាន​ គួរ​តែ​មាន​ស្ត្រី​ទាំងឡាយ ប្រាកដ​ដូច​ជា​នាង មក​ក្នុង​ទី​នេះ​ផង នាង​ខ្លាច​អំពើ​ពាល របស់​ពួក​អ្នក​លេង​ឬ ។"

(ពន្យល់​ពាក្យ (១) ភិក្ខុនី ជា​គ្នា​មិន​មាន​ឡើយ ។)

[១៥] លំដាប់​នោះ ឧប្បលវណ្ណា​ភិក្ខុនី​​ មាន​សេចក្តី​ត្រិះរិះ យ៉ាង​នេះ​ថា ៖ "អ្នក​ជា​អ្វី​ហ្ន៎ ជា​មនុស្ស​ឬ​ជា​អមនុស្ស (មក)​ពេោល​គាថា​​ដូច្នេះ ។" ទើប​ឧប្បលវណ្ណា​ភិក្ខុនី​ មាន​សេចក្តី​ចូលចិត្ត​ដូច្នេះ​ថា ៖ "នេះ​ពិត​ជា​មារ​មាន​ចិត្ត​បាប​ ញ៉ាំង​ភ័យ ។បេ។ ដល់​អាត្មា​អញ បាន​ជា​ពោល​​គាថា ។" លុះ​ឧប្បលវណ្ណា​ភិក្ខុនី​ ដឹង​ច្បាស់​ថា នេះ​ជា​មារ​មាន​ចិត្ត​បាប​ហើយ បាន​ពោល​គាថា​ទាំងឡាយ នឹង​មារ​មាន​ចិត្ត​បាប​ថា ៖

"អ្នក​លេង​មួយ​រក​នាក់​ក៏​ដោយ មួយ​ពាន់​នាក់​ក៏​ដោយ ជន​ទាំងឡាយ​ប្រាកដ​ដូច​ជា​អ្នក ដែល​មក​ក្នុង​ទី​នេះ​ក៏​ដោយ យើង​មិន​ព្រឺ​រោម មិន​តក់ស្លុត​ទេ ម្នាល​មារ យើង​សូម្បី​តែ​ម្នាក់​​ឯង​មែន​ ក៏​មិន​ខ្លាច​អ្នក​ឡើយ យើង​នេះ​ចង់​ឲ្យ​បាត់​ទៅ​ក៏​បាន​ ចង់​ចូល​ក្នុង​ពោះ​អ្នក​ក៏​បាន អ្នក​មិន​ឃើញ​យើង ដែល​កំពុង​ឋិត​នៅ​ក្នុង​ចន្លោះ​រោម​ភ្នែក​ឡើយ យើង​ជា​ស្ត្រី​ស្ទាត់ ក្នុង​ចិត្ត​ឥទ្ធិបាទ​ទាំងឡាយ យើង​បាន​ចម្រើន​ហើយ ដោយ​ប្រពៃ យើង​ផុត​ហើយ​ចាក​ចំណង​ទាំង​អស់ នែ​អាវុសោ យើង​មិន​ខ្លាច​អ្នក​ទេ ។"

លំដាប់​នោះ មារ​មាន​ចិត្ត​បាប ដឹង​ថា "ឧប្បលវណ្ណា​ភិក្ខុនី​​ ស្គាល់​អញ​ហើយ​" ក៏​មាន​សេចក្តី​ទុក្ខ តូច​ចិត្ត បាត់​អំពី​ទី​នោះ​ឯង ។

English verses:

Setting at Savatthi. Then, in the morning, the bhikkhuni Uppalavanna dressed... she stood at the foot of a sala tree in full flower. Then Mara the Evil One, desiring to arouse fear, trepidation, and terror in the bhikkhuni Uppalavanna, desiring to make her fall away from concentration, approached her and addressed her in verse:

Having gone to a sala tree with flowering top,
You stand at its foot all alone, bhikkhuni.
There is none whose beauty can rival your own:
Foolish girl, have you no fear of rogues?

Then it occurred to the bhikkhuni Uppalavanna: [132] "Now who is this...? This is Mara the Evil One... desiring to make me fall away from concentration."
Then the bhikkhuni Uppalavanna, having understood, "This is Mara the Evil One," replied to him in verses:

Though a hundred thousand rogues
Just like you might come here,
I stir not a hair, I feel no terror;
Even alone, Mara, I don't fear you.
I can make myself disappear
Or I can enter inside your belly.
I can stand between your eyebrows
Yet you won't catch a glimpse of me.
I am the master of my own mind,
The bases of power are well developed;
I am freed from every kind of bondage,
Therefore I don't fear you, friend.

Then Mara the Evil One, realizing, "The bhikkhuni Uppalavanna knows me," sad and disappointed, disappeared right there. Source: Uppalavanna Sutta (SN 5.5). Bhodhi, 1997

ចាលាសូត្រ[កែប្រែ]

១៦៧.

ឧបចាលាសូត្រ[កែប្រែ]

១៦៨.

សីសុបចាលាសូត្រ[កែប្រែ]

១៦៩.

សេលាសូត្រ[កែប្រែ]

១៧០.

វជិរាសូត្រ[កែប្រែ]

១៧១.

ឯកសារយោង[កែប្រែ]

  1. ព្រះត្រៃបិដក > សុត្តន្តបិដក > សំយុត្តនិកាយ > សគាថាវគ្គ > ភិក្ខុនីសំយុត្ត > ឧប្បលវណ្ណា​ភិក្ខុនី (សៀវភៅ​លេខ ៣០ ទំព័រ​ទី ១០ ដល់ ១២)
  1. ព្រះត្រៃបិដក > សុត្តន្តបិដក > សំយុត្តនិកាយ > សគាថាវគ្គ > ភិក្ខុនីសំយុត្ត (សៀវភៅ​លេខ ៣០ ទំព័រ​ទី ១ ដល់ ២០)