ល្បុក្កតោ

ពីវិគីភីឌា
Jump to navigation Jump to search
ល្បុក្កតោ
220px
'
Also known as Lbokatao, Bokatao, Labokator
Country of origin កម្ពុជា Campuchia
Famous practitioners Eh Phuthong,Yuth Phouthorng,Vorn Viva,Chey Kosal,Thun Sophea,Meun Sophea,Keo Romchong,Vong Noy,Thoeun Theara,Sen Rady,Roeung Sophorn,Khim Dina,Proeung Socheat,Meun Mekhea,Khim Dima,Lao Sinat,Sok Thy,Lao Chantrea,Ly Phea,Dun Rotha,Chan Rothana,Moeun Sokhuch,Long Sophy,Em Lengly,Leang Sipich,Soth Bunthy
Parenthood Yutkromkhorm, Kawmyot Khmer
Olympic sport គ្មាន
Official website bokatorkhmer.com
ឯកសារ:San kim sean.jpg
រូបថត​លោកគ្រូ​ ​សាន​ ​គឹម​ស៊ាន ​ជា​ប្រធាន​​នៃ​សហព័ន្ធ​កីឡា​ល្បុក្កតោ​កម្ពុជា​​​

ល្បុក្កតោ ​ឬ ជា​​អក្សរ​​ឡាតាំង​ Bokator ឬ Labokkatao​ គឺ​ជា​ក្បាច់​គុន​វប្បធម៌​ខ្មែរ​ ​ដែល​រួម​​មាន​ការ​ប្រយុទ្ធ​​ ​ការ​គេច​ពី​សត្រូវ​ និង​ការ​ប្រើ​ប្រាស់​អាវុធ​ជា​​ដើម។ ល្បុក្កតោ​​ជា​ក្បាច់​គុន​វ័យ​ចំណាស់​នៅ​​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​ដែល​​ត្រូវ​បាន​ប្រើប្រាស់​ដើម្បី​ច្បាំង​​នឹង​សត្រូវ​​តាំង​ពី​១០០០​ឆ្នាំ​មុន​មក​ម្ល៉េះ។

ពាក្យ​ថា​ល្បុក្កតោ​មាន​​ន័យ​ថា​ «វាយ​តោ»។ ពាក្យ​ថា​ Bok​ មាន​ន័យ​ថា​ «វាយ» ​ឬក្បាច់​គុន​ ហើយ ពាក្យ​ Tor មាន​ន័យ​ថា​​ «សត្វ​តោ» ឬ អនុភាព។ និយាយ​ជា​​រួម​មក​ «ល្បុក្កតោ» មាន​ន័យ​​ថា ​ជា​កំពូល​ក្បាច់​គុន​ប្រកប​ដោយ​អនុភាព​ ឬ​ ក្បាច់​គុន​ខ្លាំង​ដូច​សត្វ​តោ។ ​ក្បាច់​គុន​ល្បុក្កតោ​មាន​១២​មេ ​ហើយ​ ក្នុង​មួយ​មេ​ៗ​ មាន​រាប់​រយ​ស្នៀត​ប្រយុទ្ធ។

ល្បុក្កតោ​ត្រូវ​​បាន​យក​ទៅ​ប្រយុទ្ធ​គ្នា​នៅ​សមរភូមិ។ ល្បុក្កតោ​​ជា​ក្បាច់​គុន​ដែល​ប្រើ​កែង ជង្គង់ ស្នង​ជើង ដៃ ជើង និង​ក្បាល​ជា​ដើម។ ​​ក្នុង​នោះ​ ​ស្នា ត្រគាក​ និង ម្រាម​ដៃ​សុទ្ធ​តែ​អាច​ប្រើ​ដើម្បី​សម្លាប់​គូបដិបក្ខ​បាន។ អាវុធ​​​ដំបង​ឫស្សី ​និង ​ដំបង​ខ្លី​ក៏​ត្រូវ​បាន​គេ​ប្រើ​ប្រាស់​ផង​ដែរ។


ប្រវត្តិ[កែប្រែ]

គុនល្បុក្កតោ គឺជាក្បាច់គុនដ៏ចំណាស់មួយរបស់ខ្មែរ ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើង ដោយជនជាតិខ្មែរនៅលើទឹកដីខ្មែរ តាំងពីមុនការមកដល់នៃអរិយធម៌ឥណ្ឌា កាលពីជាង ២ពាន់ឆ្នាំកន្លងមកហើយ។ «ល្បុក្កតោ» គឺជាបន្សំនៃពាក្យ«ល្បុក្ក»បូកនឹង«តោ»មានន័យថាសត្វតោមហាកម្លាំង ឬមហាថាមពល។ យោងតាមវចនានុក្រមរបស់សម្តេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត ល្បុក្កតោជាអាវុធដំបងខ្លីមួយប្រភេទ អបភ្ជាប់នឹងកំផួនដៃសម្រាប់រងនឹងដំបងវែង ឬបុកបុះការពារខ្លួន។ ដូច្នេះគុនល្បុក្កតោ គឺជាក្បាច់គុនមហាកម្លាំងប្រើប្រាស់ នៅក្នុងចម្បាំងប្រឆាំងសត្រូវឈ្លានពាន ដើម្បីការពារប្រទេស ប្រាសាទ គ្រួសារ ស្រុកភូមិ ព្រមទាំងការពារសុវត្តិភាពផ្ទាល់ខ្លួន និងទ្រព្យសម្បត្តិ ទប់ទល់នឹងសត្វសាហាវ។ល។

ក្បាច់គុននេះទំនងជាកើតឡើងដំណាលគ្នា នឹងការកកើតទឹកដីខ្មែរផងដែរ។ រឿងរ៉ាវនេះ អាចត្រូវបានស្វែងយល់តាមរយៈរឿងព្រេងខ្មែរ។ តាមការដំណាលតៗគ្នារបស់ដូនតាខ្មែរ ប្រវត្តិដ៏ចំណាស់របស់គុនល្បុក្កតោ កើតចេញពីពលទាហានម្នាក់ ដែលបានប្រើប្រាស់ដំបងរួមជាមួយនឹងក្បាច់ដៃនិងជង្គង់ ដើម្បីវាយសត្វតោមួយក្បាល ដែលតែងតែមកវាយប្រហារ យាយី សម្លាប់ និងបំផ្លាញទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អ្នកភូមិជាញឹកញាប់។ លើសពីនេះទៅទៀត ភស្តុតាងជាក់ស្តែងនៃប្រវត្តិក្បាច់គុននេះ ត្រូវបានប្រវត្តិវិទូរកឃើញថា មានឆ្លាក់នៅតាមជញ្ជាំងប្រាសាទតាំងពីសតវត្សរ៍ទី៩ ដូចជាប្រាសាទព្រះគោ បន្ទាយស្រី អង្គរវត្ត និងបាពួន។ ក្បាច់គុននេះបានចាក់គ្រឹះយ៉ាងរឹងមាំ នៅក្នុងប្រពៃណី ទំនៀមទម្លាប់ វប្បធម៌ និងជីវភាពរស់នៅប្រចាំថ្ងៃរបស់ប្រជាជនកម្ពុជា ហើយបានក្លាយទៅជានិមិត្តរូប នៃអារិយធម៌ខ្មែររហូតមកដល់បច្ចុប្បន្ន។

ល្បុក្កតោ​ត្រូវ​​បាន​យក​ទៅ​ប្រយុទ្ធ​គ្នា​នៅ​សមរភូមិ។ ល្បុក្កតោ​​ជា​ក្បាច់​គុន​ដែល​ប្រើ​កែង ជង្គង់ ស្នង​ជើង ដៃ ជើង និង​ក្បាល​ជា​ដើម។ ​​ក្នុង​នោះ​ ​ស្នា ត្រគាក​ និង ម្រាម​ដៃ​សុទ្ធ​តែ​អាច​ប្រើ​ដើម្បី​សម្លាប់​គូបដិបក្ខ​បាន។ អាវុធ​​​ដំបង​ឫស្សី ​និង ​ដំបង​ខ្លី​ក៏​ត្រូវ​បាន​គេ​ប្រើ​ប្រាស់​ផង​ដែរ។

ការ​ប្រើ​ក្រមា នៅ​ពេល​​គេ​វាយ​គ្នា​ ​គេ​តែង​តែ​ពាក់​ឯក​សណ្ឋាន​ដូច​ទៅ​នឹង​ទាហាន​ខ្មែរ​កាល​សម័យ​បុរាណ​អញ្ចឹង។ ​ក្រមា​ត្រូវ​បាន​​គេ​​ចង​ជុំ​វិញ​ចង្កេះ​ ហើយ​ រង្វេល​សូត​​ពណ៌​ក្រហម ត្រូវ​គេ​ឲ្យ​ឈ្មោះ​ថា ​«ថ្ងៃ​សង្វារ»​ ដែល​​គេ​ចង​ជុំ​វិញ​ក្បាល។ ​កាល​ពី​អតីត​កាល​ ​រង្វេល​នេះ​​គឺ​ដើម្បី​ជួយ​លើក​កម្លាំង​ តែ​បច្ចុប្បន្ន​គ្រាន់​តែ​ជា​​​ការ​ធ្វើ​ពិធី​មួយ​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។ ល្បុក្កតោ​មាន​ក្បាច់​ជាច្រើន​ដូច​ជា​ក្បាច់​​សេះ ​ក្បាច់​ទា​ ក្បាច់​តោ ក្បាច់​បក្សី ក្បាច់​​​ស្ដេច​ស្វា ​ក្បាច់​ដំរី ​ក្បាច់​អប្សរា​ និង ក្បាច់​ក្រពើ​ជា​ដើម។ ដោយ​សារ​មើល​ឃើញ​ស្រដៀង​គ្នា ល្បុក្កតោ​តែង​តែ​ត្រូវ​គេ​គិត​ខុស​ថា​ជា​​ប្រដាល់​សេរី។ ល្បុក្កតោ​មាន​ក្បាច់​គុន​ជា​ច្រើន​ដែល​យក​តម្រាប់​តាម​សត្វ​ និង​​​មាន​តិចនិក​វាយ​ខុស​ពី​ប្រដាល់​សេរី។ ​ប្រដាល់​សេរី​ ​គឺ​ជា​ក្បាច់​ដែល​​​ប្រើ​​ត្រឹម​ក្បាច់​មូលដ្ឋាន​នៃ​ល្បុក្កតោ​ប៉ុណ្ណោះ​ ដូច​ជា​​ ដាល់ កែង ទាត់ និង វាយ​ជង្គង់​ជាដើម​ ​តែ​អត់​មាន​ក្បាច់​យក​ត្រាប់​តាម​សត្វ​ឡើយ។

ក្រមា​បង្ហាញ​ពី​​កម្រិត​​របស់​កូន​សិស្ស​ហាត់​ល្បុក្កតោ។ ដំបូង​​មាន​​ថ្នាក់​ក្រមា​ស ក្រមា​បៃ​តង ​ក្រមា​ក្រហម ​ក្រមា​ត្នោត ក្រមា​ខៀវ​ រហូត​​ដល់​ក្រមា​ខ្មៅ។ តែ​ក្នុង​ក្រមា​ខ្មៅ​ គឺ​មាន​​ចាប់​តាំង​ពី​១​ជាន់​រហូតដល់​១០​ជាន់។ ដើម្បី​បាន​ក្រមា​ខ្មៅ​ ​សិស្ស​គុន​ទាំង​អស់​ត្រូវ​តែ​ហាត់​យ៉ាង​តិច​១០​ឆ្នាំ​ដែរ។ ​ដើម្បី​ទទួល​បាន​ក្រមា​​មាស​ទាល់​តែ​ចេះ​​ក្បាច់​ល្បុក្កតោ​សឹង​តែ​គ្រប់​សព្វ។ កូន​សិស្ស​​​​ត្រូវ​​ចេះ​​​យ៉ាង​តិច​ ១០០០​ក្បាច់​ដើម្បី​ទទួល​បាន​ក្រមា​ខ្មៅ។

ការ​អភិវឌ្ឍន៍​នៃ​ក្បាច់​គុន​ល្បុក្កតោ ល្បុក្កតោ​ត្រូវ​បាន​គេ​និយាយ​​ថា​​ ក្បាច់​គុន​វប្បធម៌​ខ្មែរ​មុន​គេ​ និង​ ​បន្ទាប់​មក​គឺ​ក្បាច់​គុន​«យុទ្ធ​គុន ខម»។ បើ​ទោះ​បី​ជា​អត់​មាន​ភស្តុតាង​បញ្ជាក់​ក៏​ដោយ ​តែ​ពាក្យ​ថា​ «ល្បុក្កតោ»​ ជា​សូចនាករ​ពី​អាយុ​កាល​នៃ​ក្បាច់​គុន​នេះ។ ល្បុក្កតោ​សំដៅ​លើ​រឿងរ៉ាវ​​ដែល​បាន​កើតឡើង​តាំង​ពី​២០០០​ឆ្នាំ​មុន។​ ដោយ​យោង​ទៅ​តាម​រឿង​ព្រេង មាន​តោ​មួយ​ក្បាល​កំពុង​​តែ​វាយ​ប្រហារ​អ្នក​ភូមិ​នៅ​ពេល​​ទាហាន​ម្នាក់​​ ដែល​ប្រដាប់​ដោយ​កាំបិត​មួយ​​បាន​សម្លាប់​សត្វ​តោ​នោះ​ដោយ​រួម​ទាំង​ក្បាច់​​ប្រើ​ជង្គង់។ តាំង ​ពី​ពេល​នោះ​មក​ក្បាច់​​គុន​មួយ​នេះ​ក៏​ត្រូវ​បាន​អភិវឌ្ឍ​ដើម្បី​ វាយ​សម្លាប់​សត្វ​​​​ព្រៃ។ សត្វ​តោ​មិន​ដែល​ធ្វើ​ដំណើរ​មក​កាន់​អាស៊ី​ភាគ​និរតី​ឡើយ​ បើ​ទោះ​បី​ជា​​សត្វ​តោ​ទ្វីប​អាស៊ី​មួយ​ចំនួន​ត្រូវ​បាន​គេ​រក​ឃើញ​នៅ​ ប្រទេស​ឥណ្ឌា​ក៏​ដោយ។ ​​វប្បធម៌​ឥណ្ឌា​និង​ទស្សនៈ​វិជ្ជា​​គឺ​បាន​ជះ​ឥទ្ធិពល​យ៉ាង​ខ្លាំង​​នៅ​ ក្នុង​សម័យ​អង្គរ។

អគារ ​ដ៏​អស្ចារ្យ​ត្រូវ​បាន​​​ឆ្លាក់​ជា​អក្សរ​សំស្ក្រឹត ហើយ​​ត្រូវ​គេ​បូជា​សម្រាប់​សាសនា​​​ហិណ្ឌូ​ដែល​គេ​ស្គាល់​វា​ វិស្ណុ និង សិវៈ។ ​សូម្បី​តែ​សព្វ​ថ្ងៃ​ ​អ្នក​​​ស្នង​មរតក​​ល្បុក្កតោ​​ចាប់​ផ្ដើម​​​ធ្វើ​ការ​ហ្វឹកហាត់​ ឬ​ ប្រយុទ្ធ​ដោយ​បន់​ស្រន់​ ឬ ​គោរព​ដល់​សាសនា​ព្រាហ្មណ៍។

សាសនា ​ត្រូវ​បាន​គ្រប់​ដណ្ដប់​ដោយ​សាសនា​ព្រាហ្មណ៍​ដែល​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ ឥណ្ឌា​ក៏​អនុវត្ត​​​ការ​ប្រយុទ្ធ​ដោយ​ប្រើ​ដាវ​ និង​ការ​ប្រើ​ដៃ​ទទេ​ផង​ដែរ។ ​ការ​​ដក​ស្រង់​​ក្បាច់​ចេញ​ពី​សត្វ​តោ​​ទំនង​ជា​កើត​ឡើង​ក្នុង​អំឡុង​​ រជ្ជកាល​នៃ​ស្ដេច​សម័យ​អង្គរ​ និង​តំណាល​គ្នា​នៃ​ការ​ជះឥទ្ធិពល​របស់​ក្បាច់​ គុន​វប្បធម៌​ឥណ្ឌា។

ចម្លាក់ ​នៅ​តាម​សសរ​ក្លោង​ទ្វារ​នៃ​ប្រាសាទ​បាយ័ន​ដែល​ជា​​​ស្នាដៃ​របស់​​ ព្រះបាទ​ជ័យវរ្ម័ន​ទី​៧​ ដែល​មាន​ចម្លាក់​ក្បាច់​​គុន​ល្បុក្កតោ​ផ្សេង​ៗ​គ្នា​ជា​ច្រើន។ គេ​ឃើញ​មាន​បុរស​ពីរ​នាក់​កំពុង​តែ​វាយ​គ្នា ហើយ​អ្នក​ផ្សេង​ទៀត​កំពុង​ប្រើ​​ក្បាច់​កែង។ ​អ្នក​ទាំង​ពីរ​នោះ​​ប្រើ​ក្បាច់​គុន​​ខ្មែរ ឬ​ ហៅ​ថា​ប្រដាល់​សេរី។ចំណែក​​ឯ​ចម្លាក់​ផ្សេង​ទៀត​ បុរស​ទី៣​​​​​ប្រើ​ក្បាច់​ប្រឆាំង​តទល់​នឹង​សត្វ​​ពោះ​​កាច​សាហាវ​ ហើយ​ បុរស​ទី​៤​កំពុង​តែ​វាយ​នឹង​​សត្វ​ចតុប្បាទ។ ​ក្បាច់ ​គុន​វប្បធម៌​​របស់​កម្ពុជា​មួយ​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ស្ដេច​នា​សម័យ​អង្គរ​ទទួល ​បាន​ជ័យជម្នះ​ក្នុង​ចម្បាំង​​ដើម្បី​គ្រប់គ្រង​​តំបន់​អាស៊ីអាគ្នេយ៍​​​ជាង ​៦០០​ឆ្នាំ​​ដោយ​​ចាប់​ផ្ដើម​ពី​​​​​​​​ឆ្នាំ​​៨០០​នៃ​គ្រឹះ​សករាជ។ ល្បុក្កតោ​​ក្នុង​របប​​ប៉ុល ពត នៅ​ក្នុង​សម័យ​ ប៉ុល ពត​ពី​ឆ្នាំ​១៩៧៥-១៩៧៩ ​អ្នក​ដែល​​​ចេះ​ក្បាច់​គុន​គឺ​ត្រូវ​បាន​​សម្លាប់​ដោយ​របប​ខ្មែរ​ក្រហម​ ត្រូវ​ជម្លៀស ឬ ឈប់​រៀន​ក្បាច់​គុន​តទៅ​ទៀត​និង​លាក់​មិន​ឲ្យ​គេ​ដឹង។ ​បន្ទាប់​ពី​របប​ខ្មែរ​ក្រហម​បាន​​បញ្ចប់​ ប្រទេស​​ត្រូវ​បាន​​កាន់កាប់​ដោយ​កង​ទ័ព​វៀតណាម​ហើយ​​ក្បាច់​គុន​វប្បធម៌​ មិន​ទាន់​រស់​ឡើង​វិញ​នៅ​ឡើយ។

លោក ​ សាន គឺម ស៊ាន​ ​ជា​អ្នក​នាំ​យក​ល្បុក្កតោ​ឲ្យ​រស់​ឡើង​វិញ។ ក្នុង​អំឡុង​​របប​ប៉ុល ពត លោក​បាន​គេច​ខ្លួន​​ពី​កម្ពុជា​ដោយ​​ជាប់​ចោទ​ពី​បទ​​បាន​​​បង្រៀន​​ ល្បុក្កតោ​ និង​​ហាប់គីដូ។ ​នៅ​ពេល​ទៅ​ដល់​ ​សហរដ្ឋអាមេរិក​ ​លោក​បាន​ចាប់​ផ្ដើម​បង្ហាត់​ហាប់គីដូ​នៅ​អង្គការ​ YMCAនៅ​ Houston​នៃ​រដ្ឋ​Texas ហើយ​បន្ទាប់​មក​ទៀត​លោក​បាន​ទៅ​រស់​នៅ​Long Beach​នៃ​រដ្ឋ​California។

បន្ទាប់ ​មក​​ទៀត​ លោក​បាន​បង្ហាត់​​ហាប់គីដូ​នៅ​ទី​នោះ​មួយ​រយៈ ​ដែល​គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ស្គាល់​ពី​ល្បុក្កតោ​ឡើយ។ លោក​បាន​ចាក​ចេញ​ពី​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ក្នុង​ ឆ្នាំ​១៩៩២​​មក​កម្ពុជា​វិញ​ដើម្បី​បង្ហាត់​ល្បុក្កតោ​ដល់​​ កូនសិស្ស​ខ្មែរ​ និង​បាន​ផ្សព្វផ្សាយ​ទៅ​ប្រជា​ជន​កម្ពុជា​ និង​ពិភព​លោក​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ។

ឆ្នាំ ​២០០១​ ​លោក​ សាន គឺមស៊ាន​ បាន​ត្រឡប់​ទៅ​ទី​ក្រុង​ភ្នំ​ពេញ និង​បាន​បង្ហាត់​ល្បុក្កតោ​​​ដល់​យុវជន​មួយ​ចំនួន។ ជា​មួយ​គ្នា​នោះ​ដែរ​ លោក​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​តាម​ខេត្ត​ដើម្បី​ស្វែង​រក​​លោក​គ្រូ​ល្បុក្កតោ​ ចាស់ៗ​ដែល​នៅ​មាន​ជីវិត​ពី​របប​សង្គ្រាម។ មាន​​តិច​ណាស់​ដែល​នៅ​សល់​ចាប់​ពី​អាយុ​៦០​ដល់​៩០​ឆ្នាំ។ ​​ក្រៅ​ពី​លោក​ សាន​ គឺម ស៊ាន​ មាន​លោក​ មាស សុខ, មាស សារាន់, រស់ សេរី, សោម វាន់កិន, ម៉ោង ខាន់, និង សាវឿន ចិត្ត។

នៅ ​ថ្ងៃ​ទី​២៤​ខែ​មេសា​ឆ្នាំ​២០០៤​ សហព័ន្ធ​កីឡា​ល្បុក្កតោ​កម្ពុជា​​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង​ដោយ​មាន​លោក​គ្រូ​ សាន គឹមស៊ាន​ ជា​ប្រធាន។ ការ​ប្រកួត​ជ្រើសរើស​ជើង​ឯក​​ល្បុក្កតោ​មិន​ធ្លាប់​មាន​គឺ​ត្រូវ​ធ្វើ​ឡើង ​នៅ​​ចាប់​ពី​ថ្ងៃ​ទី២៦-២៩ ​​ ខែ​កញ្ញា​ឆ្នាំ​២០០៦​ នៅ​ពហុកីឡដ្ឋាន​ជាតិ​អូឡាំពិក។ ​ការ​ប្រកួត​គឺ​មាន​ការ​ដឹក​នាំ​ពី​សំណាក់​លោក​គ្រូ​ចាស់ៗ​ចំនួន​២០​នាក់​មក ​ពី​​៩​ខេត្ត។

និមិត្តសញ្ញា[កែប្រែ]

គម្ភីគុន[កែប្រែ]

កម្រិត​នៃ​ការ​ហ្វឹកហាត់[កែប្រែ]

កម្រិត​នៃ​ការ​ហ្វឹកហាត់​ (ថ្នាក់​ក្រមា) ក្បាច់ ​ផ្សេងៗ​ដូច​ជា​ការ៉ាតេដូ​ យូដូ ហាប់គីដូ ​គឺ​ច្រើន​តែ​និយាយ​​ពី​ខ្សែ​ក្រវាត់​ខ្មៅ​​២ដាន់ ឬ ៣​ដាន់ ឬ ២​ជាន់​ ឬ ៣​ជាន់​ជា​ដើម។ តែ​ដោយ​ឡែក​ ល្បុក្កតោ វិញ​​ប្រើ​ពាក្យ​ថា​​ក្រមា។ ​ក្នុង​នោះ​មាន​ក្រមា​ស ក្រមា ​បៃ​តង ​ក្រមា​ក្រហម ​ក្រមា​ត្នោត ក្រមា​ខៀវ និង ក្រមា​ខ្មៅ។ ​​នៅ​ក្នុង​ក្រមា​ខ្មៅ​ មាន​​​មាន​១​ជាន់​ ២​​ ជាន់​​ ៣​ជាន់…​រហូត​ដល់​​១០​ជាន់។

Bokator
កម្រិត​នៃ​ការ​ហ្វឹកហាត់[១]
កម្រិត ចូលវគ្គ បឋម មធ្យម ឧត្តម មហា
ពណ៌ក្រមា ក្រមាស ក្រមា បៃតង ក្រមាក្រហម ក្រមា​ត្នោត ក្រមាខៀវ ក្រមាខ្មៅ ក្រមាមាស
តូនាទី សិស្ស សិស្ស គ្រូបង្វឹក ១ គ្រូបង្វឹក ២ គ្រូគុន ប្រធានបក្ស
ក្រមា 80px 80px 80px 80px 80px 80px 80px
  1. កម្រិត​នៃ​ការ​ហ្វឹកហាត់គុនល្បុក្កតោ