សោមា

ព្រះមេសោមា (លីវយី ឬ នាងនាគ ឬ ធារាវត្តី)
ព្រះបរមរូបព្រះថោងនាងនាគ ក្រុងកំពង់សោម ខេត្តព្រះសីហនុ ព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា។
ស្ដេចចក្រពត្តិក្រុងកម្ពុជាធិបតី សម័យកាលនគរភ្នំ
Tenure	រជ្ជកាលគ្រងរាជ គ.ស ៥២-៦៨
អង្គមុន	ព្រះបាទសោមនាគ
អង្គក្រោយ	ព្រះបាទកៅណ្ឌិន្យទី១ (ព្រះថោង)
ចក្រវរ្តិនីកម្វុជទេឝសម័យកាលនគរភ្នំ (តំណែងព្រះអគ្គមហេសី​)
Tenure	រជ្ជកាល គ.ស ៦៨-ស.វទី១
អង្គក្រោយ	ស្រីមារញទេវី (ផែនដីព្រះបាទឝ្រីមារញ)
ប្រសូត	ប្រហែលដើមសតវត្សទី១ នគរភ្វូណាន រឺ នគរគោកធ្លក រឺ សក្កទ្វីប
សុគត	ប្រហែលចុងសតវត្សទី១ នគរភ្វូណាន
រាជពន្ធភាព	ព្រះបាទកៅណ្ឌិន្យទី១ (ព្រះថោង)
វង្ស	រាជត្រកូលសោមវង្ស (ដោយកំណើត) រាជត្រកូលកៅណ្ឌិន្យវង្ស (ដោយរៀបអភិសេក)
បិតា	ព្រះបាទសោមនាគ
សាសនា	សាសនាប្រជាប្រិយខ្មែរនិងវិញ្ញាណនិយម (ដោយកំណើត) ព្រហ្មញ្ញសាសនាបែបខ្មែរនិងនាគសាសនា (ដោយរៀបអភិសេក)

ព្រះភរិយានៃព្រះមហាក្សត្រកម្ពុជា
សម័យកាលនគរវ្នំ ឬ នគរភ្នំ ឬ ហ្វូណន (៥០-៥៥០) សោមា (នាងនាគ) ឝ្រីមារញទេវី ធរណីន្ទ្រទេវី អស្សាជយទេវី កុលទីទេវី ស្រីឥន្ទ្រទេវី កុលប្រភាវតី ទេវី រុទ្រទេវី សម័យកាលចេនឡា ឬ កម្វុជ (៥៥០-៧១៦) ឝ្រុតទេវី ឝ្រេឝ្ឋទេវី វីរៈទេវី កម្វុជរាជលក្ឝ្មី មហេន្ទ្រទេវី សករមន្ជរិ ភវវរ្ម័នទេវី ជ័យវរ្ម័នទេវី ឝ្រីជយទេវី សម័យកាលចេនឡាគោក ឬ កម្វុជគោក (៧១៦-៨០២) ភវទេវីទី១ ហឝ៌ទេវី ត្សៀគី​វទេវី ជយសិង្ហទេវី ភូមីទេវី សម័យកាលចេនឡាគោក ឬ កម្វុជគោក (៧១៦-៨០២) ពាលាទិត្យទេវី សរស្វតី ន្ឫបតីន្ទ្រទេវី បុស្ករាក្សទេវី នរេន្ទ្រទេវី រាជបតិទេវី សម្ភុទេវី ន្ឫបតីន្ទ្រទេវីទី១ ឥន្ទ្រលោកទេវី រាជេន្ទ្រទេវី សម័យកាលអង្គរ ឬ មហានគរ (៨០២-១៤៣១) ព្រះនាមតាមសិលាចារឹកខ្មែរបុរាណ ហង្សអម្រិត ជយេន្ទ្រភា ធរណីន្ទ្រទេវី ឥន្ទ្រទេវី យសោវរ្ម័នទេវី កម្វុជរាជលក្ឝ្មី ជ័យទេវី នរេន្ទ្រទេវី ប្រាណទេវី វិរលក្ស្មី ឧទ័យទិត្យទេវី ហស៌ទេវី វិជយេន្ទ្រលក្ស្មី ស្រីជ័យរាជចូឌាមុនី ជ័យរាជទេវី ឥន្ទ្រទេវី រាជេន្ទ្រទេវី ចក្រវាតី៍រាជចូឌាមុនី ស្រីន្ទ្រភូបេស្វរចូឌា ព្រះនាមតាមព្រះរាជពង្សាវតារកម្ពុជា ចន្ទវតី គន្ធបទុម ក្សត្រី មង្គលក្សត្រី មន្ទាពិសី សន្ធរនិតាទេវី ទេវី ស្រីសុរិយោវង្សទេវី សម័យកាលចតុមុខ (១៤១៦-១៤៧៦) ទេវី បទុមកេសរ ច័ន្ទ ស៊ីសៈងាម ទាវអគ្គរាជ គង វរមាលា សុខ កែវ ចន្ទារពិសេស កេសរ វង្សក្សត្រី ទេពបុប្ផា កេសរបុប្ផា ជាលែង សម័យកាលលង្វែក (១៥២៩-១៥៩៣) សិរីចក្រពត្តិ បទុមបុប្ផា ស្រីទេពធីតា សុជាតិក្សត្រី កេសរមាលា វង កេសរ ពៅភិវង្សធំ ទេវីក្សត្រី ស្រីវលក្ខណ៍ បរមក្សត្រី ទេពក្សត្រី ទៃ ចន្ទ មន្ត ពេជម៉ែលាវ សម័យកាលស្រីសន្ធរ (១៥៩៦-១៦២០) បទុមាទេវី មង្គលទេវី ទេពីមង្គល បរមក្សត្រី ក្សត្រី សម័យកាលឧដុង្គ (១៦២០-១៨៦៣) ង្វៀង ផុក ង៉ុក វ៉ាង សុខ នង ប៊ុន ទន់ យួរវត្តី ទេពបញ្ជរ សាវ៉ះបុប្ផា ឡិក្សត្រី ពៅ ទៃ ស្រីធីតា ឯម ពៅទី២ អង្គអ៊ី សុជាតិវតី កែវហ្វា ជាតិក្សត្រី ស្រីបុប្ផា ស្រីស រ៉ត សោភាក្សត្រី ជាតិក្សត្រីទី ១ ឯកក្សត្រី អង្គពៅ ជ័យ ឯកក្សត្រីទី១ សុជាតាទី១ មែន កែវបទុមា អង្គណន រស់ អ៊ុត កែ ទេព ក្រចាប់ យស ប៉ែន រាជធានីឧដុង្គមានជ័យ រជ្ជកាលសម្ដេចព្រះបរមកោដ្ឋ មង្គលទេវី ទេពីមង្គល បរមជាតិក្សត្រី បរមស្រីកញ្ញា បរមទេវធីតា បរមអច្ឆរិយាអប្សរ សុជាតិនារី សិរីកញ្ញា ទេពលក្ខិណា ទេពលក្ខិណា ស្រីបុប្ផា មាលាបវរ បុប្ផាកេសរ គន្ធបទុម ផលទិព្វសុវណ្ណ សុគន្ធរស ពិដោរសេយ្យភាស សិរីយសសេយ្យា ជាតិកិន្នរី ស្រីកិន្នរា កិន្នរីសោភា កិន្នរាកៃឡាស ឆវីសោភ័ណ សុវណ្ណសោភា សុវណ្ណសោភា កល្យាកេសី សម័យកាលកម្ពុជាក្រោមអាណាព្យាបាលបារាំង (១៨៦៣–១៩៥៣) រជ្ជកាលសម្ដេចព្រះសុវណ្ណកោដ្ឋ តារាការា ផាត់ចុនី អង្គស្ងួន អង្គដួងឧបុល អគ្គនារី ឯក ណ សោមអង្គ អៀម បុស្បា ទិត្យាចៅមណ្ឌា នុម ចៅផល្លាទេវីសុទ្ធចន្រ្ទា ពោះ កន្ធិយា មាលី ពួក ចៅសុកក្នានារី អេប គន្ធររតនា នារី សុទ្ធាដួងបណី ដុង ផាន់ ឧរៃទេវីអប្សរី សិរី ទេវីអប្សរី សុទ្ធា បវរ ចៅ ស្មាម ចមសុជាតិបុប្ផានួន អ្នក ញឹក បុស្សា ធីម សង្វាន វ៉ាន់ សិរីទេវី កញ្ញា ទេព កែវណារ៉ា មហាហង្សា យ៉េង នូ អាន ផ្ទាល់ កន្នថារាបុស្បា ម៉ាក ភួង ភក្សា ពក សោម ជ័យ ម៉ម កុលាប ផាយ៉ូ នឹម រៀមឥសរ នឹម ក្រុងពាន មុត អៀម ចាបុី អៀម ស្រីកញ្ញា ក្រាង តាត យាយ ឈីវ ចេវ នុម៉ាន សោម រជ្ជកាលសម្ដេចព្រះរាជានុកោដ្ឋ អង្គដួង ចង្កុលណី សាម៉រ រតនធីតាវរ៉ាមិត្ត ស្រីវរាក្សត្រី អ៊ូ នាម ពុយ កែស កេស ខេន យ៉េង អុីម វ៉ាន់ សោមជីន ស្រគំ គន្ធបុប្ផាសុី ម៉ៈហ្វឿង សំរឹទ្ធ ម្លិះ ឡាញ់ឈី ព្រីម មិត្ត សោម រជ្ជកាលសម្ដេចព្រះខត្តិយកោដ្ឋ កាន់វិមាន់ នរលក្ខណ៍ទេវី បុប្ផាភួង សុីសុដា គឹម ហូ សុវត្ថិឆោមនរលក្ខ័ បុប្ផានរលក្ខ័បវរ អនង្គលក្ខិណា បុប្ផានរលក្ខ័ កេសរមាលី នារីកេសរ បវរមាលី នារិន្រ្ទកេតសារី នារីបុប្ផា កានីន ឆវី កេសរ ឌួងមុនីរក្ស នារីសុីសាម៉ន សាឡុតសារ៉េង នេត្រដាច់ ព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា (១៩៥៣–បច្ចុប្បន្ន) រជ្ជកាលសម្ដេចព្រះមហាបញ្ចានៈកោដ្ឋ កុសមៈនារិរតន៍ សិរីវឌ្ឍនា ដួងមធុរ៉េត កញ្ញាសោភា រជ្ជកាលសម្ដេចព្រះបរមរតនកោដ្ឋ ផាត់ កាញ៉ុល ពង្សានមុនី មុនីកេសន នរលក្ខណ៍ ម៉ានីវ៉ាន់ ផានីវង្ស មុនីនាថ សីហនុ

ព្រះមហាក្សត្រកម្ពុជា
សម័យកាលនគរវ្នំ ឬ នគរភ្នំ ឬ ហ្វូណន (៥០-៥៥០) សោមា (នាងនាគ) (ព្រះមហាក្សត្រិយានី) កៅណ្ឌិន្យទី១ (ព្រះថោង) កៅណ្ឌិន្យទី២ កៅណ្ឌិន្យទី៤ កៅណ្ឌិន្យទី៦ វ្នំ ជ័យវរ្ម័ន វ្នំ សូរ្យវរ្ម័ន វ្នំ ធរណិន្ទ្រ វ្នំ ទិត្យវរ្ម័ន ចន្ទ្រា (កម្ពុជសូរីយា) កៅណ្ឌិន្យវរ្ម័ន ស្រីឥន្ទ្រវរ្ម័ន កៅណ្ឌិន្យជ័យវរ្ម័ន រុទ្រវរ្ម័ន សម័យកាលចេនឡា ឬ កម្វុជ (៥៥០-៧១៦) ឝ្រុតវម៌្ម ឝ្រេឝ្ឋវម៌្ម វីរវម៌្ម កម្វុជរាជលក្ឝ្មី (ព្រះមហាក្សត្រិយានី) ភវវរ្ម័នទី១ មហេន្ទ្រវម៌្ម ឦសានវរ្ម័នទី១ ភវវរ្ម័នទី២ ជ័យវរ្ម័នទី១ ជ័យទេវី (ព្រះមហាក្សត្រិយានី) សម័យកាលចេនឡាគោក ឬ កម្វុជគោក (៧១៦-៨០២) ភវវម៌្ម ហឝ៌វម៌្ម ត្សៀគី​វ ជយសិង្ហវម៌្ម ភូមី សម័យកាលចេនឡាទឹក ឬ កម្វុជទឹក (៧១៦-៨០២) ពាលាទិត្យ វិស្វរូប ន្ឫបតេន្ទ្រវម៌្មទី១ បុស្ករាក្ស នរេន្ទ្រវម៌្ម រាជបតិវម៌្ម សម្ភុវម៌្ម រាជេន្ទ្រវម៌្មទី១ ឥន្ទ្រលោក មហីបតិវម៌្ម សម័យកាលអង្គរ ឬ មហានគរ (៨០២-១៤៣១) ព្រះនាមតាមសិលាចារឹកខ្មែរបុរាណ ជ័យវរ្ម័នទី២ ជ័យវរ្ម័នទី៣ ឥន្ទ្រវរ្ម័នទី១ យឝោវម៌្មទី១ ហស៌វរ្ម័នទី១ ឦឝានវម៌្មទី២ ជ័យវរ្ម័នទី៤ ហស៌វរ្ម័នទី១ រាជេន្ទ្រវរ្ម័នទី២ ជ័យវរ្ម័នទី៥ ឧទ័យទិត្យវរ្ម័នទី១ ជ័យវីរៈវរ្ម័ន សូរ្យវរ្ម័ន​ទី១ ឧទ័យទិត្យវរ្ម័នទី២ ហស៌វរ្ម័នទី៣ ន្ឫបតីន្ទ្រវម៌្មទី២ ជយវម៌្មទី៦ ធរណីន្ទ្រវម៌្មទី១ សូយ៌្យវម៌្មទី២ ធរណីន្ទ្រវរ្ម័នទី២ យឝោវម៌្មទី២ ត្រីភូវនាទិត្យវរ្ម័ន ជ័យវរ្ម័នទី៧ ឥន្ទ្រវរ្ម័នទី២ ជ័យវរ្ម័នទី៨ ឥន្ទ្រវរ្ម័នទី៣ ឥន្ទ្រជ័យវរ្ម័ន ជ័យវរ្ម័នទី៩ ព្រះនាមតាមព្រះរាជពង្សាវតារកម្ពុជា អង្គជ័យ បរមរាជារាមាធិបតី សិរីវីចក្រ លំពង្ស រាជឱង្ការ ស្រីសុរិយោពណ៌ បរមនិពាន្វបទ សិទ្ធានរាជា លំពង្សរាជា ស្រីសុរិយោវង្ស បរមរាមា ធម្មាសោករាជ សម័យកាលចតុមុខ (១៤១៦-១៤៧៦) បរមរាជាទី១ នរាយណ៍រាមា ស្រីរាជា ស្រីសុរិយោទ័យ ធម្មរាជាទី២ ស្រីសុគន្ធបទ ស្ដេចកន សម័យកាលលង្វែក (១៥២៩-១៥៩៣) ចន្ទរាជា បរមរាជាទី២ ព្រះសត្ថាទី១ ជ័យជេស្ឋាទី១ សម័យកាលស្រីសន្ធរ (១៥៩៦-១៦២០) បរមរាមាទី២ បរមរាជាទី៣ បរមរាមាទី៣ ព្រះកែវហ្វាទី១ បរមរាជាទី៤ សម័យកាលឧដុង្គ (១៦២០-១៨៦៣) ជ័យជេស្ឋាទី២ បរមរាជសម្ភារ អង្គទងរាជា បទុមរាជាទី១ បរមរាជាទី៥ បរមរាជាទី៦ បទុមរាជាទី២ ព្រះកែវហ្វាទី២ ជ័យជេស្ឋាទី៣ រាមាធិបតីទី១ ព្រះកែវហ្វាទី៣ ធម្មរាជាទី៣ ព្រះសត្ថាទី២ ធម្មរាជាទី៤ រាមាធិបតីទី២ ជ័យជេស្ឋាទី៤ នរាយណ៍រាជា ឧទ័យរាជាទី៣ រាមាធិបតីទី៣ នរាយណ៍រាជាទី២ ស្រីសុរិយោពណ៌ទី២ (ព្រះមហាក្សត្រិយានី) រាមាធិបតីទី៤ សម័យកាលកម្ពុជាក្រោមអាណាព្យាបាលបារាំង (១៨៦៣–១៩៥៣) នរោត្តម សុីសុវត្ថិ ស៊ីសុវត្ថិ មុនីវង្ស ព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា (១៩៥៣–បច្ចុប្បន្ន) នរោត្តម សុរាម្រិត ស៊ីសុវត្ថិ កុសមៈ (ព្រះមហាក្សត្រិយានី) នរោត្តម សីហនុ នរោត្តម សីហមុនី

កុរុងសោមា ឬ លីវយី ឬ នាងនាគ ឬ ធារាវត្តី (ប្រ.ដើមសតវត្សទី១-ប្រ.ចុងសតវត្សទី១) រជ្ជកាល (ប្រ.ពាក់កណ្ដាលសតវត្សទី១-៥២ នៃគ.ស) ជាអ្នកគ្រប់គ្រងនគរភ្វូណាន និងជាក្សត្រទីមួយនៃគោកធ្លក (សោយរាជ្យ រ.សតវត្សទី១)។ ព្រះនាងក៏ជាមេដឹកនាំស្រីទីមួយនៃប្រទេសកម្ពុជាដែរ។ ព្រះនាងជាព្រះមហេសីនៃកុរុងកៅណ្ឌិន្យទី១។

ព្រះនាម

បើតាមឈ្មោះ សោមា មានន័យថា កូនព្រះចន្ទ រឺ លោកខែ។ ក្នុងអត្ថន័យនៃឈ្មោះវាហាក់ដូចជា ចង់បញ្ជាក់ពីខ្សែស្រឡាយរវាង ព្រះអាទិត្យ និង ព្រះចន្ទ។

ពង្សាវតារ

• ព្រះបិតាព្រះនាម មូម៉ា
  • ព្រះមេល្វោ ព្រះនាម កៅណ្ឌិន្យទី១

ព្រេងនិទានក្នុងសិលាចារឹក

បើតាមសិលាចារឹកនៅមីសឺន (កម្ពុជាក្រោម) ដែលគេបានសិក្សាកំណត់ថា ចារឆ្លាក់នៅក្នុងព.ស. ៦៥៨ ព្រះ​មហា​ក្សត្រ​ខ្មែរ​ទី១ ​មាន​ព្រះ​នាមថា កៅ​ណ្ឌិន្យ។ សិលាចារឹកនោះ បានបញ្ជាក់ថាព្រះអង្គ បានទទួល​លំពែង​មួយ​ជា​ចំណង​ដៃ​ពីព្រាហ្មណ៍​ អឝ្វតថាមន សម្រាប់​យក​ទៅ​ចោល​ផ្សង កំណត់​ទឹក​ដី ដែលត្រូវរៀបចំនគរ។ លំពែងនោះបានធ្លាក់ចំនគរគោក​ធ្លក ឬ​ស្រុក​ខ្មែរ​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ​។ បន្ទាប់​មក ព្រះ​កៅ​ណ្ឌិន្យ ត្រូវ​បាន​រៀបអភិសេកជាមួយនិង ព្រះនាងសោមា ដែលត្រូវជាបុត្រីរបស់ស្ដេចភុជង្គនាគ។

រឿងនិទាន

ទឹក​ដី​នៅ​តាម​ដង​ទន្លេ​មេគង្គ​ភាគ​ខាង​ក្រោម ហើយ​និង​ក្នុង​ដែន​ដី​សណ្ដ​នៃ​ទន្លេ​នេះ បាន​ត្រូវ​ពួក​ខ្មែរ​មួយ​ក្រុម​ដែល​មាន​ជំនឿ​ទៅ​លើ​សត្វ​នាគ ឬ​ដែល​ជឿ​ថា បុព្វបុរស​ដូនតា​របស់​ខ្លួន មាន​អម្បូរ​មក​ពី​ពូជ​នាគ រស់​នៅ​តាំង​ពី​យូរ​លង់​មក​ហើយ។ ឯកសារ​ចិនរបស់លោក ខាងថាយ ដែល​បាន​មក​ទស្សនា​នគរភ្វូណាននៅ​ពាក់​កណ្ដាល​សតវត្ស​ទី​៣​នៃ​គ្រិស្ដសករាជ បាន​រៀប​រាប់​ថា ប្រហែល​ជា​ក្នុង​ឆ្នាំ​៥០​នៃ​គ្រិស្ដសករាជ មាន​ជនជាតិ​ឥណ្ឌា ជា​ព្រាហ្មណ៍​ម្នាក់​ឈ្មោះ ហ៊ុនធៀន បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ពី​ប្រទេស​ឥណ្ឌា តាម​កោះ​ខាង​ត្បូង​មក​អាណាចក្រភ្វូណាន។ ហេតុ​ដែល​បណ្ដាល​អោយ​ព្រាហ្មណ៍ ហ៊ុនធៀន ធ្វើ​ដំណើរ​មក​កាន់​នគរភ្វូណាននេះ ព្រោះ​យប់​មួយ​កុរុងហ៊ុនធៀន បាន​យល់​សប្ដិ​ឃើញ​ថា ទេវតា​ដែល​បី​បាច់​ថែ​រក្សា​ព្រះអង្គ បាន​ធ្វើ​អំណោយធ្នូ​ទិព្វ​មួយ​ដល់​ព្រះអង្គ ហើយ​បញ្ជា​អោយ​ព្រះអង្គ​ឡើង​ជិះ​សំពៅ​ដ៏​ធំ​មួយ។ លោកខាងថាយ បន្ត​ថា លុះ​ព្រឹក​ឡើង ព្រះអង្គ​ក៏​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​កាន់​ទេវស្ថាន ដើម្បី​ធ្វើ​សក្ការៈបូជា ស្រាប់​តែ​បាន​ឃើញ​ធ្នូ​ទិព្វ​នោះ​ដូច​សុបិន​មែន។ ដោយ​សុបិន​ឆុត​ដូច្នេះ ព្រះអង្គ​ក៏​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​សមុទ្រ ទៅ​កាន់​អាណាចក្រភ្វូណានតាម​ការ​ណែនាំ​របស់​ទេវតា​ក្នុង​ការ​យល់​សប្ដិ​នោះ។

មក​ដល់​នគរភ្វូណាន កុរុងហ៊ុនធៀន បាន​ពើប​ប្រយុទ្ធ​ជាមួយ​រាជិនី​នៃ​រដ្ឋ​នេះ ដែលលោកកាំងថៃ ថា​មាន​ព្រះនាម​ថា ព្រះនាងលាវយ៉េក។ ព្រះនាងលាវយ៉េក ដែល​បាន​នាំ​កំលាំង​ទ័ព​មក​វាយ​លុក​លើ​សំពៅ​កុរុងហ៊ុនធៀនមុន។ ដោយ​ឫទ្ធានុភាព​ធ្នូ​ទិព្វ ព្រះអង្គ​ក៏​ទទួល​បាន​ជ័យ​ជម្នះ​លើ​ព្រះនាង លាវយ៉េក ដែល​ជា​ម្ចាស់​ស្រុក ដោយ​ព្រះអង្គ​បាន​បាញ់​សំពៅ​របស់​ព្រះនាង​អោយ​ធ្លាយ​ពី​ម្ខាង​ទៅ​ម្ខាង។ ដោយ​ឃើញ​កុរុងហ៊ុនធៀន មាន​ឫទ្ធិ​ខ្លាំង​ពូកែ​ដូច្នោះ ព្រះនាង លាវយ៉េក ក៏​ព្រម​ចាញ់​ព្រះអង្គ ហើយ​ព្រះអង្គ​ក៏​បាន​រៀប​អភិសេក​ព្រះនាង​ជាអគ្គមហេសី តាំង​ពី​ពេល​នោះ​មក។

ការ​បង្កើត​រាជវង្ស​ដំបូង

អ្នក​ស្នងរាជ្យ​ត​ពី​កុរុងហ៊ុនធៀន គឺ​ជា​កូន​ចៅ​របស់​ព្រះអង្គ ក្នុង​នោះ​មាន​កុរុងហ៊ុនផានហួង ដែល​ជា​ព្រះរាជា​មួយ​អង្គ​ខ្លាំង​ពូកែ មាន​កលល្បិច​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​សង្គ្រាម​ពង្រឹង​អំណាច​កណ្ដាល ហើយ​វាយ​ពង្រីក​អាណាចក្រ​អោយ​ធំ​ទូលាយ។ ស្ដេច​អង្គ​នេះ​សោយ​ទិវង្គត​ក្នុង​ព្រះជន្ម ៩០​ព្រះវស្សា នៅ​ដើម​សតវត្ស​ទី​៣​នៃ​គ្រិស្ដសករាជ។ ព្រះរាជបុត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​ដែល​អ្នក​និពន្ធ​ចិន ថា​មាន​ព្រះនាម ផានផាន ត្រូវ​ជ្រើស​តាំង​អោយ​ឡើង​ស្នងរាជ្យ​បន្ត​ពី​ព្រះអង្គ។ ប៉ុន្តែ ព្រះរាជា​អង្គ​ថ្មី​នេះ បាន​ប្រគល់​កិច្ចការ​រដ្ឋ​ទាំងអស់​ទៅ​អោយ​មេ​ទ័ព​ម្នាក់​ឈ្មោះ ឝ្រីមារញ មើល​កិច្ចការ​ជំនួស។ ព្រះអង្គ​សោយរាជ្យ​បាន​តែ​បី​ឆ្នាំ​ក៏​សុគត​ទៅ។ ពួក​នាម៉ឺន​សព្វ​មុខ​មន្ត្រី ក៏​ជ្រើស​មេ​ទ័ព ឝ្រីមារញ អោយ​ឡើង​សោយរាជ្យ។

រាជពង្សាវលី

• លីវយី និង ហ៊ុនទៀន មានបុត្រ មិនស្គាល់?
  • អាចជាព្រះនត្តា រឺ ព្រះរាជបុត្រស្នងតពីព្រះរាជបុត្រផ្សេងទៀត ហ៊ុនផានហួង រឺ អាច ជា ផានហួងហ៊ុន រឺ ផានហួងវម៌្ម សោយរាជ្យបន្ត ប្រហែលចុះពីហ៊ុនទៀន ពីររជ្ជកាល រឺ មួយរជ្ជកាល

សូមមើលផងដែរ

• បញ្ជីព្រះរាជពន្ធភាពព្រះប្រមុខព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា
• វីរនារីខ្មែរ
• ព្រះបរមរាជវាំងខ្មែរ
• រាជានិយមកម្ពុជា
• ព្រះរាជពង្សាវតារខ្មែរ
• បទពង្សាវតារខ្មែរ
• ឯកសារចិន
• ប្រវត្តិសាស្ត្រខ្មែរ ដោយលោកស្រី ត្រឹង ងារ
• ប្រវត្តិសាស្ត្រខ្មែរដោយបណ្ឌិតរស់ ចន្ទ្រាបុត្រ
• ឯកសារមហាបុរសខ្មែរ

គោរម្យងារសំរាប់រាជ្យ
មុនដោយ ព្រះបាទសោមនាគ	ស្ដេចចក្រពត្តិក្រុងកម្ពុជាធិបតី សម័យកាលនគរភ្នំ គ.ស ៥២-៦៨	តដោយ ព្រះបាទកៅណ្ឌិន្យទី១ (ព្រះថោង)
គោរម្យងារសំរាប់រាជ្យ
មុនដោយ -	ចក្រវរ្តិនីកម្វុជទេឝសម័យកាលនគរភ្នំ (តំណែងព្រះអគ្គមហេសី​) គ.ស ៥២-៦៨	តដោយ ស្រីមារញទេវី (ផែនដីព្រះបាទឝ្រីមារញ)