ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧

ពីវិគីភីឌា
Jump to navigation Jump to search
ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧
រជ្ជកាល ១១៨១-១២១៨
រាជ្យមុន ព្រះបាទត្រីភូវនាទិត្យវរ្ម័ន
រាជ្យបន្ត ព្រះបាទឥន្ទ្រវរ្ម័នទី២
សាសនា ព្រះពុទ្ធសាសនាមហាយាន និងរាជធានីយសោធរបុរៈ

ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ (ឆ្នាំ១១៨១-ឆ្នាំ១២១៨នៃគ.ស)[កែប្រែ]

ព្រះអង្គជាបុត្ររបស់ព្រះបាទធរណីន្ទ្រវរ្ម័នទី២។ រាជធានីអង្គរលើកទី៤ ត្រង់ប្រាសាទបាយ័ន។ ព្រះអង្គជាស្តេចខ្លាំងពូកែបានវាយចាមរំដោះរាជធានីអង្គរ និងវាយត្រួតត្រាប្រទេសចម្ប៉ា។ ព្រះអង្គបានកសាងប្រាសាទបាយ័ន ប្រាសាទបន្ទាយឆ្មារ សាលាដំណាក់ចំនួន ១២១តាមផ្លូវពីរាជធានីអង្គរទៅភីម៉ៃ និងពីអង្គរទៅវត្តភូ និងកន្លែងផ្សេងៗទៀត មន្ទីរពេទ្យចំនួន១០២ ស្ពាន់ ថ្នល់ ប្រាសាទបន្ទាយក្តី ប្រាសាទតាព្រហ្ម ប្រាសាទនាគព័ន្ធ ប្រាសាទតាព្រហ្មបាទី ប្រាសាទព្រះខ័ន ប្រាសាទតាសោម ប្រាសាទក្រោលគោ ប្រាសាទវត្តនគរ បង្កើតសាកលវិទ្យាល័យជាច្រើន អភិវឌ្ឃប្រទេសជាតិ ពង្រីកទឹកដី និងផ្សព្វផ្សាយព្រហ្មវិហារធម៌ដល់ប្រជារាស្រ្ត។ ព្រះអង្គមានអគ្គមហេសីពីរព្រះអង្គ ដែលមានប្រាជ្ញាខ្លាំងពូកែគឺ ព្រះនាងជ័យទេវី និងព្រះនាងឥន្ទ្រទេវី[១]

ឯកសារយោង[កែប្រែ]

  1. សៀវភៅ សិក្សាសង្គម ថ្នាក់ទី១០ ឆ្នាំ២០១៧ របស់ក្រសួងអប់រំ យុវជននិងកីឡា ទំព័រទី១៥០